10 Δεκ 2015

Από την Ίσκρα, χωρίς αγάπη

του Θανάση Καρτερού

Πάρτε βαθιά αναπνοή και βουτήξτε: Το ασφαλιστικό και τα νέα αντιαγροτικά μέτρα είναι το Βατερλότης κυβέρνησης Τσίπρα. Ταπεινωτική συμπεριφορά Κοστέλο και Σία απέναντι στην υποτελήκυβέρνηση Τσίπρα. Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ένα διαρκές σκάνδαλο. Δεκάδες δισ. τρώνε οι τράπεζες. Το έγκλημα της ανακεφαλαιοποίησης δεν καλύπτεται με στρουθοκαμηλισμούς. Οι Γερμανοί ξανάρχονται – ένοπλοι. Πρώτη φορά αριστερά, με δολοφόνους κολιγιά. Ασφαλιστικό:έγκλημα και νοσταλγία.

Πρόκειται για ένα δείγμα τίτλων από την Ίσκρα του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Και κάτω από τους τίτλους; Νά ένα απόσπασμα του ίδιου του Παναγιώτη: «Είμαστε οι πρώτοι που με αδιάσειστα στοιχεία και δριμύτητα καταγγείλαμε το μέγα σκάνδαλο, το μεγαλύτερο στην ελληνική Ιστορία, της λεγόμενης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών… δεν θα αποφύγουν να λογοδοτήσουν πολιτικά και ποινικά οι ένοχοι και συνένοχοι, Τσίπρας και Δραγασάκης, όσο και αν τους καλύπτουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης».

Έγκλημα και πάλι έγκλημα, σκάνδαλα και πάλι σκάνδαλα, υποτέλειες, ποινικές ευθύνες, κολιγιές με δολοφόνους, με ολίγον από στρουθοκάμηλους και νοσταλγίες. Αυτό τώρα ο Παναγιώτης και οι άλλοι -ο Στρατούλης, ο Χουντής, ο Πετράκος, ο Καλύβης, ο Γαβρίλης- το θεωρούν πολιτική αντιπαράθεση. Πολεμική έστω, με πολιτικούς όρους. Και όχι επιστροφή στη δεκαετία του πενήντα. Με τα γνωστά και τραυματικά για προδότες, αποστάτες, χαφιέδες, μαύρους σκύλους και άσπρους σκύλους. Που είχαν -κι έχουν- τις γνωστές συνέπειες.

Θα περίμενε κανείς από τους παλιότερους, που έχουν δει πολλά τα μάτια τους, να τα προστατεύουν και να μην τα βγάζουν μόνοι τους. Γιατί με τέτοιες πρακτικές, που μεταποιούν την εμπάθεια -αλήθεια, πόσο καιρό τη μάζευαν;- σε πολιτικό λόγο, αυτό ακριβώς κάνουν. Καμιά Αριστερά και καμιά επανάσταση δεν υπηρετούν. Κανένα ήθος ταξικό δεν εισάγουν – ή επανεισάγουν. Το πολύ-πολύ να πολλαπλασιάζουν την απογοήτευση, προς μεγάλη χαρά εκείνων που ζεσταίνουν τα χεράκια τους σε τέτοιες εμφύλιες συρράξεις. Όπως πάντα.

Αν πάλι πιστεύουν ότι έτσι υπηρετούν τη Συνέπεια, τι να πεις; Να μην καταλαβαίνουν κάποιοι εραστές της επαναστατικής παρόλας τη διαφορά ανάμεσα στο λάθος και στο έγκλημα, στην παρέκκλιση και στην κολιγιά, στις αυταπάτες και στις απάτες, πάει στο διάολο. Αλλά αν δεν το καταλαβαίνουν και οι πατριάρχες της ΛΑΕ, τότε ένα πράγμα επιβεβαιώνουν: Ήταν για δεκαετίες σε λάθος κόμμα. Και ποιος βεβαιώνει ότι τώρα είναι στο σωστό;

8 Δεκ 2015

Ο Μάρδας κάνει «ρόμπα» τον Βενιζέλο για το PSI


PSI: Ο Βενιζέλος και η ιερή του αγελάδα.Του Δημήτρη Μάρδα*


Ο κ. Βενιζέλος με τον γνωστό, χωρίς ουσία, στόμφο και με σωρεία προσωπικών χαρακτηρισμών - που θεωρεί ότι μάλλον του εξασφαλίζουν ψήφους - υποστήριξε για μια ακόμη φορά, ότι το πραγματικό κούρεμα του χρέους του 2012 (το γνωστό PSI) ήταν πολύ υψηλότερο, ακόμη και από τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.


Αυτές όμως δε λαμβάνουν υπόψη τις «παράπλευρες» απώλειες που προκάλεσε το κούρεμα του χρέους, και οι οποίες αναλύονται ακολούθως. Θεώρησε λοιπόν, ότι ψεύδομαι ασύστολα(!), καθώς ανακοίνωσα στη Βουλή ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), το πραγματικό κούρεμα μαζί με την επαναγορά του χρέους οδήγησαν σε ένα καθαρό αποτέλεσμα της τάξης του 52,1 δισ. ευρώ.


O κ. Βενιζέλος ως νομικός «παίζει» με τις λέξεις, εγώ όμως ως οικονομολόγος «παίζω» με τους αριθμούς και τα νοήματα που περικλείουν. Το PSI και τα όσα σχετικά ακολούθησαν φαίνεται ότι αποτελούν έργο ζωής για τον κο Βενιζέλο. Ως εκ τούτου, αρνείται να αποδεχθεί οποιαδήποτε αλήθεια κινείται εκτός της ορθοδοξίας που έχει χαράξει η πολιτική του στο εξεταζόμενο θέμα.


Η αλήθεια για το PSI αποτυπώνεται με σαφήνεια και πλήρη επιστημονική επάρκεια στην έκδοση της ΤτΕ με τίτλο: «Το χρονικό της μεγάλης κρίσης» 2008-2013. Αυτά τα στοιχεία κατέθεσα και στην βουλή. Ως προς τα δικά του στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή ως απάντηση, αυτά οριακά έχουν σχέση με την ουσία της υπόθεσης.


Θα επαναλάβω όσα ανέφερα από το βήμα της Βουλής, αναπαράγοντας τα όσα γράφονται στην έκθεση της ΤτΕ αναφορικά με το PSI. Γράφει λοιπόν η εν λόγω έκθεση στη σελίδα 107.


«To ύψος των παλαιών δανείων προς τους ιδιώτες επενδυτές μειώθηκαν τον Φεβρουάριο (του 2012) κατά 106 δισ. ευρώ περίπου. Επίσης με την επαναγορά χρέους τον Δεκέμβριο του 2012, το χρέος μειώθηκε περαιτέρω κατά 31,9 δισ. ευρώ δηλαδή συνολικά κατά 137,9 δισ. ευρώ. Όμως το καθαρό όφελος από την αναδιάρθωση του χρέους μετριάστηκε σημαντικά, κυρίως λόγω:


1. της ανάγκης ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών (41 δισ.)
2. του δανεισμού για επαναγορά χρέους (11,3 δισ.)
3. της μείωσης της αξίας των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων ( 16,2 δισ.)
4. του δανεισμού για παροχή ομολόγων του EFSF στα ασφαλιστικά ταμεία (4,5 δισ.)
5. της ανάγκης δανεισμού για την κάλυψη του ελλείμματος του 2012 (11,9 δισ.)
6. λοιπών υποχρεώσεων του Δημοσίου (1,9 δισ.)


Το καθαρό λοιπόν τελικά αποτέλεσμα όλων των συναλλαγών, ήταν η μείωση του χρέους εντός του 2012 κατά 51,2 δισ. ευρώ».


Τέλος, ο κος Βενιζέλος αναφέρεται συχνά στο κέρδος, που προέκυψε σε όρους καθαράς παρούσης αξίας, παραπέμποντας στην ετήσια έκθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας του 2014. Εδώ σημειώνεται το ακόλουθο: Η μεθοδολογία της έκθεσης είναι σωστή αλλά είναι τεχνικά εσφαλμένος και αδόκιμος ο τρόπος με τον οποίο ο κος Βενιζέλος επικαλείται τα ευρήματά της.


Από την άλλη διερωτώμαι, γιατί ενδιαφέρεται γι’ αυτό, εφόσον η καθαρά παρούσα αξία είναι η αποτίμηση των ομολόγων μας από τις αγορές και μόνο, στις οποίες εμείς ως χώρα δεν έχουμε πρόσβαση. Εκτός αν ενδιαφέρεται για την κερδοφορία των hedge funds που αγόρασαν Ελληνικά ομόλογα πάμφθηνα στο 10-20% της αξίας τους, κοντά στην ημερομηνία του PSI και εγγράφουν τεράστιες υπεραξίες σήμερα της τάξης του 100-200% σε σχέση με τις τιμές που τα αγόρασαν. Αυτοί είναι οι μόνοι νικητές του «Βενιζέλειου PSI».


Ο κος Βενιζέλος καλύτερα να ασχολείται με τα άρθρα εκείνα του Συντάγματος, που συγκαλύπτουν με περίτεχνο τρόπο τη διαφθορά και τα οποία ουδέποτε άγγιξε κατά τις αναθεωρήσεις του, (Άρθρα 62 και 86) παρά με το PSI. Η ευφράδεια δεν ανακόπτει τις κινήσεις του μπούμερανγκ που ο ίδιος επέλεξε στο PSI. Έτσι, το PSI, θα χαρακτηριστεί στην οικονομική ιστoρία της χώρας ως η πιο αποτυχημένη αναδιάρθρωση χρέους. Να υπενθυμίσουμε, ότι μια εβδομάδα μόλις μετά από την ολοκλήρωσή του, όλοι αναγνώρισαν την αναγκαιότητα μιας νέας αναδιάρθρωσης, λόγω μη βιωσιμότητας του χρέους μας.


Με σκακιστικούς όρους, από το PSI του 2012 και μετά, η Ελλάδα παίζει χωρίς τη Βασίλισσά της στα θέματα του Δημόσιου χρέους της.


* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι υφυπουργός Εξωτερικών

28 Νοε 2015

Θερμό μήνυμα συμπαράστασης του ΣΥΡΙΖΑ στους δίκαιους αγώνες του Παλαιστινιακού Λαού


«Σήμερα, που στη Μ. Ανατολή στρέφεται η προσοχή όλου του κόσμου, αποκτά κρίσιμη προτεραιότητα η εκπλήρωση των πόθων του παλαιστινιακού λαού για τη δημιουργία ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους, εντός των συνόρων του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ»

Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τη Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό Λαό (29 Νοεμβρίου):

Ο ΣΥΡΙΖΑ τιμά την καθιερωμένη από τον ΟΗΕ Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό Λαό (29 Νοεμβρίου), απευθύνοντας θερμό μήνυμα συμπαράστασης στους δίκαιους αγώνες του λαού αυτού, που εδώ και πολλές δεκαετίες δοκιμάζεται από την ισραηλινή κατοχή. 

Σήμερα, που στη Μ. Ανατολή στρέφεται η προσοχή όλου του κόσμου, καθώς από την ταραγμένη αυτή περιοχή εξορμά το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος εκτοξεύοντας απειλές για όλη την ανθρωπότητα, αποκτά κρίσιμη προτεραιότητα η εκπλήρωση των πόθων του παλαιστινιακού λαού για τη δημιουργία ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους, εντός των συνόρων του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Το Παλαιστινιακό παραμένει πρόβλημα – κλειδί για την ειρήνη σε όλη τη Μ. Ανατολή και Μεσόγειο και η δίκαιη επίλυσή του, το ταχύτερο δυνατό, θα αποβεί προς όφελος και του λαού του Ισραήλ, ο οποίος υφίσταται και ο ίδιος τις συνέπειες της έντονης στρατιωτικοποίησης της χώρας και διαιώνισης της κατοχής των Παλαιστινιακών Εδαφών.

Δυστυχώς, διαδοχικές κυβερνήσεις του Ισραήλ δεν έχουν αρθεί στο ύψος της μεγάλης ευθύνης τους έναντι της παγκόσμιας ειρήνης, αρνούμενες να εφαρμόσουν τις αποφάσεις του ΟΗΕ για το Παλαιστινιακό, συμπεριλαμβανομένης και της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (2004), για την κατεδάφιση του τείχους, που ήδη χωρίζει την Ανατολική Ιερουσαλήμ με τη Δυτική Όχθη. 

Την ίδια ώρα, συνεχίζονται οι παράνομοι ισραηλινοί εποικισμοί, υπονομεύοντας την προοπτική ενός καρποφόρου ισραηλινο-παλαιστινιακού διαλόγου για την επίλυση του προβλήματος και τη δημιουργία των συνθηκών, που θα επιτρέψουν την ειρηνική συμβίωση δύο ανεξάρτητων κρατών, του κράτους του Ισραήλ και του κράτους της Παλαιστίνης. Προφανώς ο φαύλος κύκλος βίας και δη κατά αμάχων, επιτείνει αυτό το αδιέξοδο

Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη μας με τον παλαιστινιακό λαό, εκφράζουμε ταυτόχρονα και την βαθιά μας εκτίμηση στους φιλειρηνικούς αγώνες του λαού του Ισραήλ, των αριστερών και προοδευτικών του δυνάμεων, που συχνά διαδηλώνουν μαζί με την αριστερά της Παλαιστίνης υπέρ του τερματισμού της κατοχής και της δημιουργίας ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους, προς όφελος των δύο λαών και της ειρήνης στην πολύπαθη Μ. Ανατολή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά διατηρούν σχέσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης με τις δυνάμεις αυτές, διεκδικώντας από κοινού, όχι μόνο την επίλυση του Παλαιστινιακού αλλά και την μετατροπή όλης της Μ. Ανατολής σε ζώνη ειρήνης και πολυδιάστατης ασφάλειας, ελεύθερη από πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής.

Αυτός είναι ο δρόμος για να απαλλαγεί η περιοχή από άκρως επικίνδυνα για όλο τον κόσμο φαινόμενα, όπως ο θρησκευτικός φονταμεναλισμός και ο τζιχαντισμός

27 Νοε 2015

Η πέμπτη φάλαγγα τότε και τώρα


Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

του Νίκου Σαραντάκου


Με την επικαιρότητα να είναι ρευστή και δύσκολα προβλέψιμη, δεν μου ήταν εύκολο να διαλέξω λέξη για το σημείωμα τούτου του μήνα, αλλά ευτυχώς ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης, σε ένα άρθρο του πριν από μερικές μέρες με έβγαλε από τη δύσκολη θέση. Το άρθρο αυτό είχε τίτλο «Πέμπτη φάλαγγα» και σε υστερόγραφο επεξηγείται ότι «Πέμπτη φάλαγγα ονομάζεται η εντός πολιορκημένης πόλης ή και εμπόλεμης χώρας γενικότερα, εκδηλωθείσα προπαγάνδα επ’ ωφελεία του εχθρού».

Σωστός είναι ο ορισμός, αλλά μπορούμε να πούμε πολύ περισσότερα για την έκφραση αυτή, για την οποία, κάτι που σπάνια συμβαίνει, είμαστε σχεδόν βέβαιοι πότε και από ποιον πλάστηκε. Η φράση έχει την αρχή της στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Στους πρώτους μήνες του, το 1936, όταν οι στρατιές των εθνικιστών πλησίαζαν απειλητικά τη δημοκρατική Μαδρίτη, ένας από τους αρχηγούς των στασιαστών, ο στρατηγός Εμίλιο Μόλα, δήλωσε ότι η Μαδρίτη θα έπεφτε σίγουρα, αφού, πέρα από τις τέσσερις φάλαγγες που κατευθύνονταν ενάντια στην πολιορκημένη πρωτεύουσα από τέσσερα διαφορετικά σημεία, υπήρχε και μια πέμπτη φάλαγγα που δρούσε μέσα στην πόλη, εννοώντας τους συμπαθούντες του πραξικοπήματος που έκαναν υπονομευτική δουλειά από τα μέσα.

Είπα πιο πάνω ότι είμαστε «σχεδόν βέβαιοι» επειδή άλλες πηγές την αποδίδουν στον στρατηγό Βαρέλα. Πάντως, η φράση έγινε σχεδόν αμέσως διάσημη όχι μόνο στην Ισπανία αλλά και διεθνώς, μεταξύ άλλων επειδή ο μεγάλος Έρνεστ Χεμινγουέι, που βρισκόταν μέσα στην πολιορκημένη Μαδρίτη, τη χρησιμοποίησε ως τίτλο του μοναδικού θεατρικού του έργου, που εκδόθηκε λίγο αργότερα σε βιβλίο μαζί με διηγήματά του.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι η πέμπτη φάλαγγα δεν στάθηκε αποτελεσματική στην ιδρυτική της, ας πούμε, εμφάνιση. Η Μαδρίτη δεν έπεσε το 1936 αλλά πολύ αργότερα και, για να συνεχιστεί η ειρωνεία, καθοριστικός παράγοντας της επιτυχημένης άμυνας των Δημοκρατικών ήταν το περίφημο Quinto Regimiento, το Πέμπτο Σύνταγμα, που απαρτιζόταν από εθελοντές, μέλη των πολιτοφυλακών που πρόσκεινταν στο κομμουνιστικό κόμμα.

Μια άλλη ειρωνεία, γλωσσική αυτή τη φορά, είναι ότι στα ισπανικά η πέμπτη φάλαγγα λέγεται quinta columna (και από εκεί fifth column στα αγγλικά), αλλά κατά σατανική σύμπτωση η οργάνωση που εξέφραζε ιδεολογικά τον ισπανικό φασισμό στη δεκαετία του 1930 λεγόταν Falange Española και τα μέλη της φαλαγγίτες (Falangistas) — η Φάλαγγα μάλιστα μετεξελίχθηκε στο πολιτικό σκέλος του φρανκικού κράτους μετά την επικράτηση των εθνικιστών.

Ας πούμε σύντομα ότι η λέξη φάλαγξ αρχικά είχε τη σημασία «κυλινδρικό κομμάτι ξύλο», και ήδη από την αρχαιότητα πήρε και τη σημασία του οστού των δακτύλων, ωστόσο και η μεταφορική σημασία «γραμμή στρατιωτικής παράταξης» είναι πανάρχαια, ήδη ομηρική (ες πόλεμον πυκιναί κίνυντο φάλαγγες, Δ17). Θα θυμόμαστε τη λοξή φάλαγγα των Θηβαίων που έβαλε τέρμα στη στρατιωτική ηγεμονία των Λακεδαιμονίων, όπως και την ακαταμάχητη μακεδονική φάλαγγα. Υπάρχει βέβαια και ο φάλαγγας, το βασανιστήριο με το ράβδισμα των πελμάτων, που πολύ χρησιμοποιήθηκε από την απριλιανή χούντα — πρόκειται για δάνειο από το τουρκικό falaka, το οποίο όμως δεν αποκλείεται να ανάγεται στο ελληνικό φάλαγξ.

Ας γυρίσουμε όμως στην πέμπτη φάλαγγα. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η χρήση της έκφρασης γενικεύτηκε και σε συμφραζόμενα εκτός Ισπανίας, κυρίως για τους γερμανόφιλους κάθε χώρας (π.χ. τους Σουδήτες της Τσεχοσλοβακίας), ενώ μετά την απελευθέρωση την χρησιμοποίησε πολύ στην πολιτική του φρασεολογία το ΚΚΕ για να στιγματίσει τους συνεργάτες των Γερμανών που δεν έγινε ποτέ εκκαθάρισή τους από τον κρατικό μηχανισμό. Για παράδειγμα, σε κύριο άρθρο του στις 25-11-1944, λίγο πριν από τα Δεκεμβριανά, ο Ριζοσπάστης γράφει: «43 μέρες έκλεισαν απ’ την Απελευθέρωση και η πέμπτη φάλαγγα κρατάει όλες τις θέσεις της». Τότε φτιάχτηκε και το ουσιαστικόπεμπτοφαλαγγίτης.

Αν αρχικά ο όρος χρησιμοποιόταν κυρίως από την αριστερά, με το πέρασμα του χρόνου η χρήση του γενικεύτηκε και έφτασε να σημαίνει απλώς οποιονδήποτε εσωτερικό εχθρό παίζει υπονομευτικό ρόλο. Έτσι χρησιμοποιήθηκε και για τους κομμουνιστές στις ΗΠΑ αλλά και εντελώς εκτός πολιτικής — ας πούμε, όταν ο μαχητικός άθεος Ρίτσαρντ Ντόκινς κατηγόρησε κάποια μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας ότι με τη στάση τους ευνοούν τους αντιπάλους της επιστημονικής μεθόδου, τους χαρακτήρισε πεμπτοφαλαγγίτες (fifth columnists, αν και ο Έλληνας μεταφραστής, αγνοώντας προφανώς την έκφραση, το απέδωσε «της πέμπτης στήλης»!)

Υπάρχουν βέβαια κι άλλες περίπου (αν και όχι ακριβώς) συνώνυμες εκφράσεις που έχουν βγει από παλιότερα ιστορικά ή μυθολογικά γεγονότα: ο Δούρειος Ίππος, ας πούμε, οι Εφιάλτες ή η Κερκόπορτα. Σε όλες ο κοινός τόπος είναι ο εσωτερικός εχθρός. Βέβαια, ο όρος δεν χρησιμοποιείται για τον πολιτικό αντίπαλο γενικώς, και δεν τη χρησιμοποιεί έτσι ο φίλος Γ. Ανανδρανιστάκης στο άρθρο του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εύστοχης χρήσης είναι η πρόσφατη περίπτωση όπου ο δικηγόρος του Ελληνικού Δημοσίου υποστήριξε ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας άποψη αντίθετη με τη θέση του Δημοσίου!

Από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη «πέμπτης φάλαγγας» δεν δικαιολογεί τα πάντα ούτε δικαιολογείται για πάντα. Οι πολίτες περιμένουν από τον ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει, ιδίως σε νευραλγικές θέσεις, άξιους νέους ανθρώπους. Και να έρθει και το Πέμπτο Σύνταγμα στο προσκήνιο.
 

26 Νοε 2015

Διαγράφει τα πρόστιμα σε ανέργους ο ΟΑΣΑ !!!

Στη διαγραφή των προστίμων που έχουν επιβληθεί σε ανέργους για μη καταβολή κομίστρου στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας, για το διάστημα 2 Ιουλίου 2010 έως 2 Ιουλίου 2015, θα προχωρήσει ο ΟΑΣΑ

Σύμφωνα με έγγραφο του υπουργού Μεταφορών και Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη προς τον ΟΑΣΑ, την ΟΣΥ και στην ΣΤΑΣΥ, που δημοσιεύθηκε στην «Διαύγεια», το πρόστιμο ακυρώνεται ακόμη και αν έχει ξεκινήσει η διαδικασία βεβαίωσης και είσπραξης, σύμφωνα με την διαδικασία του δημοσίου εσόδου. 

Προϋπόθεση για την διαγραφή του προστίμου είναι ο παραβάτης να είναι εγγεγραμμένος στον ΟΑΕΔ ως άνεργος κατά την ημερομηνία τέλεσης της παράβασης, είτε κατά την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου που προβλέπει την συγκεκριμένη ρύθμιση, δηλαδή στις 2 Ιουλίου 2015.

Ξεφτίλα της Νεας Δημοκρατίας...Ζήτησε βοήθεια από την κυβέρνηση για τις εκλογές της


Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας προσέγγισαν στελέχη της κυβέρνησης στο υπουργείο Παιδείας για να δουν αν είναι εφικτό να χρησιμοποιήσουν το ηλεκτρονικό σύστημα «Ζευς», με το οποίο διεξήχθησαν αρκετές φορές πρυτανικές εκλογές, για τις εσωκομματικές εκλογές.

Σύμφωνα με τον «Μικροπολιτικό» το σύστημα διατίθεται από ανεξάρτητο φορέα, το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ), έχει εφευρεθεί από τον Ben Adida, μηχανικό λογισμικού και τεχνικό σύμβουλο του Χάρβαρντ, και αποτελεί παραλλαγή του δικού του συστήματος ονόματι Helios.

Η επικοινωνία των Αρχών και των ψηφοφόρων γίνεται μέσω ενός απλού προγράμματος περιήγησης στον Παγκόσμιο Ιστό, ενώ προστατεύεται όπως ακριβώς και οι οικονομικές συναλλαγές μέσω δικτύου. Η ακεραιότητα της ψηφοφορίας είναι μαθηματικά επαληθεύσιμη από τον καθένα μέσω της χρήσης κρυπτογραφίας και χωρίς προσβολή απορρήτου.

Αυτό που παρέβλεψαν στη Νέα Δημοκρατία, σύμφωνα με τον «Μικροπολιτικό» είναι ότι από τον περασμένο Ιούνιο, επί υπουργού Παιδείας, Αριστείδη Μπαλτά, το σύστημα αυτό έχει περιέλθει σε… δυσμένεια – τουλάχιστον στην Παιδεία – καθώς η κυβέρνηση αποφάσισε να επαναφέρει τις εκλογές με κάλπη στα πανεπιστήμια.

Πάντως, οι βολιδοσκοπήσεις φαίνεται ότι δεν προχώρησαν, τουλάχιστον ακόμα, και στη Νέα Δημοκρατία ακόμα ψάχνουν σύστημα.

Πηγή: Τα Νέα

25 Νοε 2015

Συμπαιγνία και ψεύδη του Πετράκου και της ΛΑΕ γα το ελαιόλαδο της Τυνησίας

Πρόκειται για συμπαιγνία και ψεύδονται όσοι λένε ότι συμφώνησα με την εισαγωγή ελαιολάδου από την Τυνησία ξεκαθάρισε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Ευάγγελος Αποστόλου το πρωί στην ΕΡΤ διαψεύδοντας έντονα τις ανακριβείς πληροφορίες για απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να δώσει τη δυνατότητα στην Τυνησία να αυξήσει τις εξαγωγές ελαιόλαδου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.


ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΧΕ ΒΓΑΛΕΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο ΠΕΤΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΛΑΕ : 

Μεγάλο σκάνδαλο και πισώπλατη μαχαιριά εις βάρος των Ελλήνων ελαιοπαραγωγών είναι η απόφαση του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Ε. Αποστόλου να συμφωνήσει και να συνυπογράψει την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για επιπλέον εισαγωγές 35 χιλ. τόνων αδασμολόγητου τυνησιακού Ελαιολάδου στις χώρες της Ε.Ε.
Οι ευθύνες του Έλληνα υπουργού είναι ακόμα μεγαλύτερες αν ληφθεί υπόψη ότι ο Ιταλός υπουργός Γεωργίας δεν συμφώνησε και δεν συνυπέγραψε το καταστροφικό αυτό μέτρο για τους Ιταλούς ελαιοπαραγωγούς.
Οι επιπλέον εισαγωγές τυνησιακού ελαιολάδου και η μη καταβολή της επιδότησης, έχουν ως αποτέλεσμα να κατρακυλήσει η τιμή του ελαιολάδου, με συνέπεια να υποστούν τεράστια οικονομική ζημιά οι Έλληνες ελαιοπαραγωγοί.
Η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμένου είναι επικίνδυνη για τα συμφέροντα των Ελλήνων ελαιοπαραγωγών και όλων των αγροτών γιατί είναι μια κυβέρνηση των yes men, οι οποίοι υπογράφουν χωρίς αντίσταση κάθε απαίτηση των κυρίαρχων κύκλων της Ευρωζώνης και της Ε.Ε.
Η Λαϊκή Ενότητα καλεί τους ελαιοπαραγωγούς και όλους τους αγρότες σε έναν παναγροτικό ξεσηκωμό για να ανατραπεί αυτή η αντιαγροτική κυβερνητική πολιτική, η οποία οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή τους Έλληνες αγρότες.


ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΤΗΜΕΝΗ ΜΗΧΑΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ...!!!

27 Οκτ 2015

1.498 λέξεις, με αφορμή κάποιες αποχωρήσεις αγαπητών συντροφισσών και συντρόφων.Του Μιχάλη Καστρινάκη


1.498 λέξεις, με αφορμή κάποιες αποχωρήσεις αγαπητών συντροφισσών και συντρόφων.

Επειδή δεν γνωρίζω πόσοι θα κατορθώσουν να το διαβάσουν ως το τέλος είπα να προτάξω το Υ.Γ: Μου ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση της δημοσιοποίησης αυτού του κειμένου. Είναι άχαρο να ασκείς κριτική σε συντρόφους με τους οποίους μοιράζεσαι χρόνια συμπόρευσης ή παράλληλων διαδρομών.

Ο αστείος κεντρώος λαικισμός που υποδύεται την επαναστατική Αριστερά, ο πολιτικός πρωτογονισμός της ΛΑΕ, οι άναρθρες κραυγές αυτών που ζουν ή υποκρίνονται ότι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπως απροσχημάτιστα κάνουν οι κλασικοί σταλινικοί του ΚΚΕ και οι παραλλαγές τους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στην υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα του νεφελώματος που έχει (η προσποιείται πως έχει) αριστερή δομική διαφωνία με τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, πέρα από αυτά τα τμήματα, υπάρχει και ένα κομμάτι συντρόφων του αριστερού κινηματικού χώρου που ειλικρινά βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς απογοήτευσης. Συνήθως, η επιλογή των συντροφισσών και συντρόφων που βιώνουν μια τέτοια συνθήκη, είναι η αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και για αρκετούς από αυτούς η εμπλοκή σε προσπάθειες συγκρότησης μιας νέας συλλογικότητας με φιλοδοξίες κεντρικής, ή λιγότερο κεντρικής, πολιτικής παρέμβασης.

Δεν θα επιχειρήσω να απαντήσω στην πολιτική επιχειρηματολογία τους, επειδή αυτή βρίσκεται σε πολύ πρώιμα στάδια διαμόρφωσης. Θα επιχειρήσω να μιλήσω για αυτό που αναδείχτηκε ως κεντρικό σημείο και κοινός τόπος των απόψεων τους. Δεν θα ασχοληθώ με άλλες πλευρές της κριτικής τους, όπως η σωστή σε γενικές γραμμές επισήμανση από την πλευρά τους του αντιδημοκρατικού ελλείμματος στη λειτουργία του κόμματος, μια και δεν αποτελεί την κυρίαρχη πλευρά του σημερινού πολιτικού τους λόγου (ενώ, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, δεν αρκεί για να αποτελεί επαρκή βάση μιας τόσο κομβικής επιλογής, όπως είναι η αποχώρηση).

Τι μας λένε αυτοί οι αγαπητοί σύντροφοι σε διάφορους τόνους, από την 13η Ιουλίου και μετά ? Μας λένε πως AYTΗ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (της ήττας που υποστήκαμε τότε, του αδιέξοδου της στρατηγικής μας, της απουσίας εναλλακτικών λύσεων μια που η άτακτη χρεωκοπία θα συνοδευόταν από δραματικές εξελίξεις, της αναγκαιότητας του συμβιβασμού) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΕΙΔΗ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΡΙΖΙΚΑ. Πρoσέξτε : Δεν λένε πως αυτή η πραγματικότητα πρέπει να ανατραπεί, πράγμα που θα έπρεπε, νομίζω, να βρίσκει σύμφωνο κάθε έναν που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός. Λένε πως αυτή η πραγματικότητα δεν υπάρχει, επειδή δεν πρέπει να υπάρχει. Επιλέγουν λοιπόν ως πεδίο παρέμβασης όχι την προσπάθεια αλλαγής της πραγματικότητας, αλλά στρατεύονται στο σισύφειο αγώνα της άμεσης κατασκευής μιας δικιάς τους Ι.Χ. πραγματικότητας.

Πίσω από μια τέτοια στάση κρύβεται η καταθλιπτική επιρροή της απίστευτης έκτασης αλαζονείας που για χρόνια όλο και αναπτυσσόταν, στις γραμμές αυτής της εκδοχής της κινηματικής, δημοκρατικής, διεθνιστικής , οικολογικής, φεμινιστικής, ελευθεριακής ή αντισυμβατικά ευρωκομμουνιστικής Αριστεράς. 

Οι ιδέες, ο αξιακός πυρήνας, η πολιτική κουλτούρα αυτού του χώρου της Αριστεράς, εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία από πολύ μειοψηφική βάση εκκίνησης, με την Εναλλακτική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση το 1989 και την Αριστερή, Πρωτοβουλία το 1990. Μετά την πολύ δύσκολη δεκαετία του 90, ο χώρος αυτός μπαίνει σε μια θριαμβευτική πορεία επέκτασης της επιρροής του στην ελληνική Αριστερά. Τυχαίες συγκυρίες, σωστές τακτικές και στρατηγικές επιλογές, σε συνδυασμό με τις απίστευτες αλλαγές στην κοινωνία, οδηγούν αυτό το ρεύμα από το 0,2 % της αρχικής εκλογικής καταγραφής στην κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στο μεταξύ έχει μεταβληθεί από μικρό κόμμα σε παράταξη σωτηρίας της κοινωνίας. 

Το τίμημα αυτής της απίστευτης διαδρομής ήταν η παράλληλη ταχύτατη εξάπλωση της αλαζονείας στον κόσμο που πλαισίωνε αυτό τον χώρο. Της αλαζονείας όχι ως απλού συμπτώματος της προσωπικής ψυχολογίας, αλλά ως δομικής κατάστασης που χαρακτηρίζει καθοριστικά την οπτική γωνία θέασης του κόσμου. Ως άμεσο παρεπόμενο της αλαζονείας προέκυψε η αυτοαναφορικότητα. Εμείς είμαστε το άλας της γης, αυτοί που είναι οι πιο αριστεροί σε κάθε πεδίο, επομένως σημασία έχουν μόνο όσα συμβαίνουν μεταξύ μας. 

Ο συμβιβασμός και οι κινήσεις τακτικής αναδίπλωσης θρυμμάτισαν αυτήν, την για χρόνια επιμελώς φιλοτεχνημένη, εικόνα. Το καθρεφτάκι που απαντούσε πως εμείς είμαστε οι αριστερότεροι που υπάρχουν, αρχικά θόλωσε από τις αποχρώσεις του γκρίζου που προκάλεσε η στιγμιαία αντανάκλαση της πραγματικότητας και τελικά έσπασε, τραυματίζοντας θανάσιμα τον περιούσιο ναρκισσισμό μας. 

Το σκληρό αριστερό είδωλο του εαυτού μας που αντικρύζαμε καθημερινά σε αυτό τον παραμορφωτικό καθρέφτη δεν μπορούσε να ανεχτεί ούτε την παραδοχή του λάθους στην εκτίμηση του συσχετισμού δύναμης, ούτε την αναγκαιότητα του ελιγμού, ούτε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την προοπτική επανατοποθέτησης του σε ένα νέο περιβάλλον. Είχε έρθει η δύσκολη στιγμή της επιλογής. Ανάμεσα σε αυτό που επιθυμούσε το τμήμα της κοινωνίας που εμπιστεύτηκε τη ριζοσπαστική Αριστερά και στις απαιτήσεις της θεαματικής (με την καταστασιακή, αλλά και με την κοινή, σημασία του όρου) εικόνας μας. 

Αυτή το υπαρξιακό δίλημμα τέθηκε σε όλες της γενιές των συντρόφων αυτού του ρεύματος ιδεών. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως, πέρα από την λίγο πολύ αναμενόμενη (για λόγους που η εξήγηση τους απαιτεί μεγάλη ανάλυση) στάση της νεολαίας, οι περισσότεροι από αυτούς που διάλεξαν την αυτοαναφορική στάση ανήκουν στο ηλικιακό στρώμα των σαραντάρηδων, στη γενιά πιο κεντρικός εκπρόσωπος της οποίας είναι ο Τσίπρας. 

Διαισθάνομαι πως, όπως στους μεγαλύτερους σε ηλικία αριστερούς είναι εμφανής η επίδραση 25 χρόνων βαθιάς ιδεολογικής ήττας των αξιών της Αριστεράς, σε αυτή τη νεαρότερη γενιά πηγή προβλημάτων αποτελεί η εύκολη πορεία προς τον θρίαμβο, μέσα από τις αλλεπάλληλες νίκες της από το 2001 και μετά Υπενθυμίζω κομβικά σημεία αυτής της διαδρομής: δυναμική επανεμφάνιση των κινημάτων μέσα από το Παγκόσμιο, το Ευρωπαικό και το Ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ, θρίαμβος του Τσίπρα στις δημοτικές εκλογές του 2006, κυριαρχία των στελεχών που εκπροσωπούν αυτή τη γενιά στα συνέδρια του ΣΥΝ το 2008 και ακόμα περισσότερο το 2010, το απίστευτο βίωμα μιας αληθινής εξέγερσης εκείνο τον Δεκέμβρη, και μετά, η γνωστή απίστευτη πορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς στα χρόνια των μνημόνιων. 

Η ήττα που είχαμε βιώσει οι μεγαλύτεροι σε ηλικία στη μίζερη δεκαετία του 90 δεν αποτελεί συλλογική εμπειρία αυτής της γενιάς στελεχών, επειδή τότε ήταν πολύ νέοι (και πολύ λίγοι σε αριθμό) για να τους εγγράψει ανεξίτηλα αποτυπώματα.

Ίσως, αυτό το στοιχείο προσφέρει μια διάσταση χρήσιμη για την εξήγηση της ευκολίας με την οποία αυτές οι συντρόφισσες και αυτοί οι σύντροφοι επέλεξαν ένα δρόμο που χαρακτηρίζεται από μια τριπλή αδιαφορία. Αδιαφορία για τη χώρα και για την Αριστερά ως σύνολο. Αδιαφορία για τον κίνδυνο επιστροφής στο περιθώριο της πολιτικής κουλτούρας της κινηματικής Αριστεράς.

Δυστυχώς, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό, μια πάρα πολύ μικρή πλευρά της μεγάλης σύγκρουσης στην οποία πρωταγωνιστεί η επαναστατημένη κοινωνία, αφορά τη διαμάχη στο εσωτερικό της κινηματικής Αριστεράς. Ανάμεσα σε δυο αλαζονικές στάσεις. Ανάμεσα σε αυτούς που επιλέγουν τη στάση ΑΛΛΑΖΩ(επιδιώκοντας τη)ΝΙΚΗ, και σε αυτούς που περιφέρουν το θρύψαλο από το καθρεφτάκι, με σημαία το ΑΛΛΑ(ο τόνος στην παραλήγουσα)ΖΩ(αδιαφορώντας για τη)ΝΙΚΗ. Οι κίνδυνοι καθεστωτικής ενσωμάτωσης που διατρέχουν οι πρώτοι είναι τόσο εμφανείς, ώστε είναι δύσκολο να μην ενεργοποιήσουν αντισώματα στους φορείς τους. Οι κίνδυνοι περιθωριοποίησης που αντιμετωπίζουν οι δεύτεροι είναι πιθανό να περάσουν απαρατήρητοι και έτσι να μην ενεργοποιήσουν κανένα εξωστρεφές αντανακλαστικό.

Θα ήταν εξαιρετικά μικρόψυχη στάση η μη αναγνώριση της ανιδιοτέλειας που διαπερνά τις επιλογές των συντρόφων που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι από αυτές και αυτούς θυσίασαν σίγουρες βουλευτικές έδρες, ή ένα εξασφαλισμένο στάτους ηγετικού στελέχους. Σε ένα χώρο που υπάρχουν τόσες παραγοντίστικες πρακτικές και όπου η επίδραση της αντίπαλης ιδεολογίας στο εσωτερικό του είναι ισχυρή (π.χ. οι προσωπικές επιλογές κομματικών στελεχών αποδεικνύουν πόσο πολύ διαδεδομένη είναι η μαγευτική έλξη που ασκεί η βουλευτική ιδιότητα) τέτοιες προσωπικές στάσεις δεν είναι καθόλου αμελητέες. Κι όμως, η δικιά μας πολιτική ηθική δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει με την εξύμνηση του αυτονόητου, ακόμα και αν το τελευταίο είναι σχετικά δυσεύρετο. Το δικό μας ηθικό κριτήριο πρέπει να κινείται πέρα από το προφανές. Όταν αυτό που απαιτεί το μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που προσβλέπει στη ριζοσπαστική Αριστερά συγκρούεται με αυτό που μας βολεύει υπαρξιακά, τότε η επιλογή της αυτοαναφορικότητας δεν είναι μόνο πολιτικά συντηρητική (Θα λέμε αυτά που λέγαμε μια ζωή.) Είναι και ελαφρώς (λόγω ελαφρυντικών ειλικρινούς επίδρασης ιδεοληπτικών στερεότυπων) επιλήψιμη, από τη σκοπιά της αριστερής ηθικής, της ηθικής που συμπυκνώνεται στην επιλογή του ΕΜΕΙΣ από το ΕΓΩ. 

Παρόλα αυτά τα δομικά προβλήματα της πολιτικής κουλτούρας αυτών των συντρόφων (από τα οποία κάθε άλλο παρά έχουμε απαλλαγεί όσοι δεν συμμεριστήκαμε τις επιλογές τους) και την εντελώς λάθος ανάγνωση της συγκυρίας η οποία χαρακτηρίζει τις αναλύσεις τους, γνώμη μου είναι πως μπορούν να υπάρξουν πολλοί τρόποι εποικοδομητικής πολιτικής παρέμβασης τους. Οι άνθρωποι αυτού του χώρου εξακολουθούν να αποτελούν ένα στελεχιακό δυναμικό ο ρόλος του οποίου σε θέματα παρεμβάσεων σε τομείς της κοινωνικής οικονομίας, ανάληψης αντιρατσιστικών πρωτοβουλιών, ενεργοποίησης συμμετοχικών διαδικασιών, δράσεων προστασίας του περιβάλλοντος, επεξεργασίας διεθνιστικής πολιτικής, κινηματικής υπεράσπισης των δημοκρατικών και άλλων κοινωνικών δικαιωμάτων και οργάνωσης πρωτοβουλιών κοινωνικής αλληλεγγύης, θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι πολύτιμος. Με την προυπόθεση ότι θα επιλέξουν να ασχοληθούν με τομείς και πεδία συμβατά με την γενικότερη πολιτική τους συγκρότηση. Παρακάμπτοντας τον πειρασμό της ολοκληρωτικής και αποκλειστικής αφοσίωσης στον κλασικό αντιμνημονιακό αγώνα, πεδίο το οποίο (πέρα από τα προφανή του συνολικά αδιέξοδα, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, εξάλλου το κίνημα του 2011 προέκυψε από την κοινωνία και όχι από σχεδιασμούς σε κομματικά γραφεία) μοιραία θα ηγεμονεύεται από άλλους. Εκείνους στους οποίους η απλοικότητα αποτελεί το φυσικό περιβάλλον τους.

15 Ιαν 2015

Το ΤΕΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση για πραξικοπηματικούς προεκλογικούς διορισμούς και της εύχεται «καλό ταξίδι»

Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, η κυβέρνηση κατάφερε να προκαλέσει και πάλι τους μηχανικούς, που είναι ήδη εξοργισμένοι μαζί της, λόγω των τεράστιων προβλημάτων που τους έχει δημιουργήσει με τις υπέρογκες αυξήσεις των ασφαλιστικών τους εισφορών.
Η Διοικούσα επιτροπή του ΤΕΕ κατήγγειλε με ανακοίνωσή της εχθές το βράδυ παράνομους κομματικούς διορισμούς στο Δ.Σ του ταμείου τους (ΕΤΑΑ) και καλούν τον αρμόδιο υπουργό να τις ανακαλέσει και τους πολιτικούς αρχηγούς να παρέμβουν άμεσα.

Διεθνή ΜΜΕ: Και η διάσκεψη για το χρέος στην ατζέντα - Αναπόφευκτο το «κούρεμα»



«Η Ιρλανδία φαίνεται να στηρίζει τη διάσκεψη για το ελληνικό χρέος» αναφέρει σημερινό δημοσίευμα του euobserver.com, όπου επισημαίνεται ότι ο Ιρλανδός υπουργός Οικονομικών, Μάικλ Νούναν δήλωσε ότι δεν απορρίπτει την ιδέα μιας ευρωπαϊκής διάσκεψης για το χρέος, στην οποία θα συζητηθεί το ελληνικό, το ιρλανδικό, το ισπανικό και το πορτογαλικό χρέος - «…Οι πιστώτριες χώρες θα ξεκινήσουν συνομιλίες με οποιαδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ελλάδα» δηλώνει ο εισηγητής της κοινοβουλευτικής ομάδας του CDU για θέματα κρατικού προϋπολογισμού

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails