9 Σεπ 2014

Κώστας Κάππος .Του Ν.Μπογιόπουλου

«Ονομάζεται Κώστας Κάππος, είναι 37 ετών πατέρας ενός ανήλικου αγοριού. Στις 25 Απριλίου 1968 το απόγευμα συνελήφθη. Κρατήθηκε στη Γενική Ασφάλεια ένα μήνα και μετά οδηγήθηκε στο Διόνυσο. Βασανίστηκε ένα μήνα εκεί και τον ξανάφεραν στην Ασφάλεια Αθηνών, από όπου οδηγήθηκε στη Λέρο. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε εις βάρος του. Κανένας μάρτυρας δεν τον κατάγγειλε για τίποτα. Η δουλειά του ήταν λογιστής. Αρτιμελής, καλοφτιαγμένος, από τη φύση του.Το μόνο που δεν ήξερε ήταν η αντοχή του. Αυτή την δοκίμασε στον Διόνυσο και αργότερα στο Μπογιάτι. Όσοι τον ήξεραν πριν, είδαν ότι τόσο η φυσιογνωμία του, όσο και η διάπλαση του είχαν αλλοιωθεί. Τα βασανιστήρια είχαν αλλοιώσει τη διάπλαση και τη μορφή του. Δεκαέξι βασανιστές, εκτός από εκείνους που έδιναν μόνο ξύλο, όργωσαν κυριολεκτικά το κορμί του. Νοσηρές διάνοιες, σατανικοί εφευρέτες.
Τέσσερεις στο Διόνυσο, 12 στο Μπογιάτι. (…) 500 περίπου (οι) ώρες βασανιστηρίων, που συνολικά πέρασε σε μπουντρούμια, φυλακές, στα κρατητήρια και στις απομονώσεις (…)».
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Η Επανάσταση που έρχεται»,
Επιλογή από άρθρα, κείμενα, συνεντεύξεις του Κώστα Κάππου,
εκδόσεις «Αλήθεια»).
   «Oσο απάνθρωπα όμως κι αν βασάνισαν τους άλλους, η περίπτωση του Κώστα ήταν η μόνη απ’ όσες έχω υπόψη μου κατά την οποία επιχειρήθηκε χωρίς κανένα πρόσχημα η φυσική του εξόντωση: Μετά από μέρες ξύλο, με δεκάδες ανοιχτές πληγές σ΄ όλο του το σώμα να αιμορραγούν, τον έδεσαν μπρούμυτα πάνω στο κρεβάτι του κελιού με τα χέρια πίσω με χειροπέδες, στοίβαξαν πάνω του ένα σακί τσιμέντο και τον άφησαν να πεθάνει μόνος του μέσα στο κελί, αργά, από ασφυξία – ένας θάνατος παρόμοιος μ΄ αυτόν του Μεσαίωνα, όταν έβαζαν μια μεγάλη πέτρα πάνω στο στήθος του κρατούμενου και συνέχιζαν να τον ανακρίνουν μέχρι ν΄ αφήσει την τελευταία του πνοή με συνθλιμμένους τους πνεύμονες. (…) Ο Κώστας έμεινε ‘‘αγνοούμενος’’, ‘‘εξαφανισμένος’’, σχεδόν μέχρι την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος. Οι ουλές ψηλά στο μάγουλο του κάτω από τον αριστερό του κρόταφο, που φαίνονται ολοκάθαρα ακόμα και στις πιο πρόσφατες φωτογραφίες του τρεις δεκαετίες αργότερα, είναι από το Μπογιάτι. Το ίδιο άσκημες ήταν κι οι ουλές που δε φαίνονταν, κρυμμένες κάτω απ’ τα ρούχα του: Δύο μήνες μετά την απελευθέρωση μας, το Σεπτέμβριο του 1974, μετέφραζα ζωντανά μια συνέντευξη του για τα βασανιστήρια στη χούντα σ΄ ένα σκανδιναβικό κανάλι, όταν οι δημοσιογράφοι του ζήτησαν να γδυθεί. Το κορμί του ήταν σαν ανάγλυφος γεωφυσικός χάρτης: Λες κι είχαν αφαιρέσει με μαχαίρι κομμάτια σάρκας σε διάφορα σημεία»…
(Η περιγραφή είναι της Νάντιας Βαλαβάνη, συγκρατούμενη του
Κώστα Κάππου, για τα βασανιστήρια που υπέστη
στο Μπογιάτι από τους βασανιστές της χούντας).
   Εννιά χρόνια συμπληρώνονται αύριο από τον θάνατο του Κώστα Κάππου.Αυτού του μοναδικού ανθρώπου. Που όταν τον ρωτούσαν για τις αντιπάθειές του, αυτός απαντούσε: «Εγώ δεν αντιπαθώ κανέναν, ούτε τους βασανιστές μου». Ο Κάππος δεν εξαργύρωσε ποτέ τα σημάδια του. Ήταν κομμουνιστής. Κανονικός. Στα λόγια και στα έργα. Γι’ αυτό και ήταν ένας από εκείνους τους ξεχωριστούς που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, μια ολόκληρη γενιά.
   Σε ένα δημοσίευμα των «Νέων» (27-28 Οκτωβρίου 2000) ο αείμνηστος Γιάννης Διακογιάννης σημείωνε: «Οκτώ χρόνια από τότε που πήρε τη βουλευτική σύνταξη, δίνει χωρίς ποτέ να βαρυγκωμήσει, το μεγαλύτερο τμήμα της στη μακρινή Κούβα και στο ΚΚΕ . Και αν δεν είναι σήμερα ενταγμένος σε αυτό συνεχίζει να το ψηφίζει. Ο κ. Κάππος, τελικώς, αν δεν έδινε τα χρήματα του στη χώρα όπου αγωνίστηκε ο Τσε Γκεβάρα και στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά τα έπαιζε στο Χρηματιστήριο, αξιοποιώντας τις οικονομικές του γνώσεις, ίσως με τα 40.000.000 που πρόσφερε από το 1992 (200.000 δρχ. τον μήνα στην Αβάνα και άλλα τόσα στο ΚΚΕ) να ήταν σήμερα πλούσιος».
   Στην ίδια εκείνη συνέντευξη είχε ρωτηθεί γιατί συνέχιζε να ενισχύει το ΚΚΕ παρότι δεν ήταν πια βουλευτής και κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος και είχε πάψει να είναι οργανωμένος σε αυτό μετά την αποχώρησή του και την διαφωνία του με την κυβέρνηση Τζανετάκη: «…με το ΚΚΕ δεν προσμένεις σε οφίτσια, τιμές και απολαβές. Ε, αυτό δεν είναι και λίγο! Μου αρέσει», απαντούσε…
   Ο Κάππος δεν έγινε ποτέ πλούσιος με την έννοια των πολιτικών αντιπάλων του. Δεν το είχε ανάγκη: «… πέρα από τα χρήματα, υπάρχουν οικουμενικές αξίες, υπάρχουν ιδανικά. Οι αστοί ιδεολόγοι, βέβαια δεν καταλαβαίνουν από τέτοια γιατί η ιδεολογία τους χωρίς οικονομική στήριξη είναι ανύπαρκτη», έγραφε. Έζησε μαζί με την συντρόφισσά του την Πόπη και τα δυο τους παιδιά, τον Θανάση και την Φωτεινή, σε ένα μικρό τριάρι, στο Γκύζη. Εκεί πέθανε.  
   Ο Κάππος έζησε και πέθανε όπως έλεγε ο Γληνός: «Έχουμε μια ιδεολογία με την οποία ή για την οποία πεθαίνουμε», απαντούσε ο Κάππος όταν τον ρωτούσαν να σχολιάσει τις θεωρίες για το «τέλος των ιδεολογιών» («Ριζοσπάστης», 2005). Δεν υπήρξε μάχη για την υπεράσπιση των αρχών του, της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία, δεν υπήρξε μικρός ή μεγάλος αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων που ο Κάππος δεν ήταν εκεί. «Χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν γίνονται», έλεγε ο Κάππος.
   Ο Κάππος ήταν ένας άνθρωπος που δεν έπαψε μέχρι την τελευταία στιγμή να ψάχνει, να σκέφτεται, να αναζητά απαντήσεις: «… αν τα φαινόμενα ταυτίζονταν με την ουσία, δεν θα χρειαζόταν καμία επιστήμη», επαναλάμβανε μνημονεύοντας τον Μαρξ.
   Δεν έχασε ποτέ την εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο. «Δεν υπάρχει αναλλοίωτη ανθρώπινη φύση, έλεγε. Ο άνθρωπος μεταβάλλεται με την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Απέναντι στους κήρυκες του ατομικού συμφέροντος υπάρχουν οι άνθρωποι του πνεύματος, οι επαναστάτες, τα μαρξιστικά κόμματα που αγωνίζονται και θυσιάζονται για την ανθρώπινη απελευθέρωση» έγραφε λίγο πριν το θάνατό του («Ελευθεροτυπία», 2005).
   Ο Κάππος ήταν άνθρωπος της δράσης και της σκέψης. Όταν στην Ελλάδα έδιναν και έπαιρναν τα ευρω-πανηγύρια, ο Κάππος εξηγούσε: «… η κατάσταση για τη χώρα μας θα χειροτερέψει μετά την ένταξη στην ΟΝΕ» («Νέα», 2000). «Η Αργεντινή δεν είναι μακριά», έγραφε στην ίδια εφημερίδα, ήδη από το 2002.
  Ο Κάππος ήταν ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Εργάτης και διανοούμενος μαζί. Ήταν η ζωντανή διάψευση των θεωριών ότι η ένταξη ενός διανοούμενου στον οργανωμένο αγώνα, στον αγώνα του λαού, στον κομμουνιστικό αγώνα, οδηγεί στην «ισοπέδωση της προσωπικότητας». Η προσωπικότητά του Κάππου και οι ιδιαίτερες αρετές του αναδείχτηκαν μέσα στο συλλογικό αγώνα.
   Ευγενικός και ταυτόχρονα απαιτητικός με τους συνεργάτες του. Μελετητής και ταυτόχρονα μαθητής σε κάθε του βήμα. Ακέραιος και συνεπής. Έντιμος Ήταν «κύριος» με κεφαλαίο «Κ». Όλα όσα ειπώθηκαν για τον Κώστα ήταν έτσι. Τίποτα παραπανίσιο. Τίποτα ψεύτικο. Γιατί ο Κάππος ήταν φτιαγμένος από εκείνη τη σπάνια στόφα που, όπως έλεγε ο Μαγιακόφσκι, φτιάχνονται οι «ανθρώπινοι άνθρωποι». Γιατί ο Κάππος ήταν Κομμουνιστής. Ήταν τύχη να τον έχεις σύντροφο. Ήταν τιμή να τον έχεις αντίπαλο.
   Όσοι είχαμε την τύχη και την τιμή να τον γνωρίσουμε ποτέ δεν εξηγήσαμε πραγματικά εκείνο που πρόβαλε μπροστά μας ανεπιτήδευτο: Πως γινόταν σε κάποιον σαν αυτόν – ήταν ο Κάππος! - να μην κολλάει επάνω του ούτε ένας κόκκος έπαρσης;
   Ο Κώστας Κάππος δεν έπαψε ούτε στιγμή να υπερασπίζεται τις ιδέες του για μια καλύτερη κοινωνία. Το έκανε με κάθε κόστος. Είτε στα κρατητήρια της χούντας, είτε ως βουλευτής του ΚΚΕ από το 1974 μέχρι το 1989, είτε κατόπιν ως μισθοσυντήρητος λογιστής που αρνιόταν να κρατάει τα λογιστικά μεγάλων εταιρειών που «εκμεταλλεύονταν εργάτες».
   «Την τιμή δεν την χάνεις ό,τι κι αν πουν οι άλλοι. Την τιμή μόνος σου μπορείς να τη χάσεις, με τα καμώματά σου», συνήθιζε – μνημονεύοντας τον Ζαχαριάδη - να λέει στους φίλους του, χαμογελώντας με κείνο το δικό του χαμόγελο και κοιτώντας τους μέσα από τα χοντρά γυαλιά του. Και είχε ένα ατράνταχτο επιχείρημα για τον λόγο που τον υποχρέωνε να κρατά ψηλά τη σημαία της τιμής και του καθήκοντος: «Το όνομα ‘‘Κάππος’’ – έλεγε - γράφεται με δύο ‘‘Πι’’. Το πρώτο ανήκει σ΄ εμένα, το δεύτερο ανήκει στους άλλους…….»         

12 Αυγ 2014

Κίνηση χωρίς κανόνες...Αιθιοπία


30 Ιουλ 2014

Ο Αντόνιο Γκράμσι ....και ο σεισμός!!!

Χλευάσαμε και χλευάζουμε ακόμα για την αξία αριθμό, που θα ήταν μόνο μια δημοκρατική αξία, όχι επαναστατική: Το ψηφοδέλτιο, όχι το οδόφραγμα. 

Αλλά ο αριθμός, η μάζα , ωφέλησαν στο να δημιουργηθεί ένας καινούργιος μύθος: ο μύθος της καθολικότητας, ο μύθος της παλίρροιας που ανεβαίνει ακάθεκτη και θορυβώδης και θα ισοπεδώσει την αστική πόλη που στηρίζεται στα προνόμια. Ο αριθμός, η μάζα (πολλοί στην Γερμανία, την Γαλλία, στην Αμερική στην Ιταλία...που κάθε χρόνο μεγαλώνουν, μεγαλώνουν...) σταθεροποίησε την πεποίθηση ότι κάθε μεμονωμένο άτομο πρέπει να συμμετέχει σε κάτι το μεγαλειώδες που ωριμάζει και του οποίου κάθε έθνος, κάθε κόμμα, κάθε τμήμα, κάθε ομάδα, κάθε άτομο είναι ένα μόριο που παίρνει που παίρνει και ξαναδίνει τον ζωτικό χυμό περισσότερο δυναμωμένο, που κυκλοφορώντας πλουταίνει όλο το σύνολο του παγκόσμιου σοσιαλιστικού σώματος.

Τα εκατομμύρια των μικροοργανισμών που κολυμπούν στον Ειρηνικό ωκεανό, οικοδομούν απέραντες εκτάσεις από κοράλλια κάτω από την επιφάνεια του νερού. Ενας σεισμός κάνει να αναδυθούν οι εκτάσεις και μια νέα ήπειρος σχηματίζεται.

Τα εκατομμύρια των διασκορπισμένων σοσιαλιστών στην ευρύτητα του κόσμου δουλεύουν και αυτοί για την οικοδόμηση μιας νέας ηπείρου.Και ο σεισμός...

Αντόνιο Γκράμσι 

29 Μαρ 2014

Αυτοί είναι οι ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ !!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ !!!


Το κασκόλ είναι δύο όψεων, έχει μήκος 130 εκατοστά, κοστίζει 10€ και το αποστέλλουμε παντού με μικρή επιπλέον χρέωση. Νιώθουμε την ανάγκη επικοινωνώντας με όλα μας τα αδέλφια να εξηγήσουμε τι σημαίνει για μας το «AGAINST MODERN FOOTBALL» και η ρετρό απεικόνιση του δοξασμένου Δικέφαλου Αετού μας στο μέσον του κασκόλ μας.
Επειδή μας αρέσει να λέμε αλλά κυρίως να υποστηρίζουμε στην πράξη τις πεποιθήσεις μας:
ΕΝΑΝΤΙΑ στη λογική του οπαδού - πελάτη
ΕΝΑΝΤΙΑ στα μεγάλα αφεντικά του εγχώριου και διεθνούς αθλητισμού (UEFA, FIFA, FIBA, FIVA κ.λπ) που θεωρούν το ποδόσφαιρο και όλα τα σπορ ιδιωτική τους υπόθεση - επιχείρηση και εμάς τους οπαδούς αγόμενα και φερόμενα κορόιδα - θύματα
ΕΝΑΝΤΙΑ στους συλλόγους - μπακάλικα που (αντ)αλλάζουν ποδοσφαιριστές κάθε καλοκαίρι για να ανακυκλώνεται το «προϊόν» και να πωλούν φανέλες
ΕΝΑΝΤΙΑ στους χορηγούς όταν αυτοί ορίζουν και τελικά καθορίζουν τον παγκόσμιο αθλητισμό με βάση τη διαφήμιση και την προβολή των δικών τους συμφερόντων
ΕΝΑΝΤΙΑ σε όσους βλέπουν εμάς τους οπαδούς σαν (απαραίτητα) κινούμενα πορτοφόλια στα εντός έδρας ματς, αλλά σαν (περιττό) κακό μπελά στους εκτός έδρας αγώνες
ΕΝΑΝΤΙΑ σε όσους εμμένουν σε πανάκριβα εισιτήρια που καθιστούν το αθλητικό θέαμα προνόμιο των λίγων ή όσων δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο στη ζωή τους. Φέτος στη Γ' Εθνική, που ακριβώς αυτό το «σύγχρονο ποδόσφαιρο» και οι τακτικές του έστειλαν την Α.Ε.Κ, βιώσαμε τη χαρά του 5ευρου εισιτήριου που γέμισε γήπεδα. Παράλληλα όμως γίναμε μάρτυρες και τραχανοπλαγιάδων προέδρων που θεώρησαν ότι υπάρχουν οπαδοί-θύματα να δώσουν 15 και 20 ευρώ για να δουν τις... Μπαρτσελόνες τους ενάντια στην πιο αδύναμη -αντιεμπορική, με δικούς τους όρους μιλώντας- Α.Ε.Κ της ιστορίας)
ΕΝΑΝΤΙΑ στον αθλητισμό των μεγαλοεπιχειρηματιών που κάνουν κουμάντο στο «μαγαζί» τους. Ονειρευόμαστε συλλόγους -και υπάρχουν διεθνή παραδείγματα- που επιδιώκουν το αυτοδιοίκητο με ίση συμμετοχή όλων των οπαδών τους. Οι ηγέτες είναι πάντα ευπρόσδεκτοι και ίσως απαραίτητοι, οι κάθε λογής «μαγαζάτορες» όμως όχι.
ΕΝΑΝΤΙΑ σε όσους προσβλέπουν στον αθλητισμό - επιχείρηση και όχι στον αθλητισμό που στοχεύει στη λαϊκή, προσιτή χαρά για όλους. Οι ομάδες δεν θα έπρεπε να είναι Α.Ε και αν λειτουργούν σήμερα ως τέτοιες αυτό οφείλεται και στηρίζεται αποκλειστικά σε εμάς τους οπαδούς που το αποδεχόμαστε και το τροφοδοτούμε (εισιτήρια, καλωδιακή τηλεόραση, αξεσουάρ κ.λπ.)
ΕΝΑΝΤΙΑ στα γήπεδα που δεν φιλοξενούν οπαδούς της... φιλοξενούμενης ομάδας δήθεν για χάρη της ασφάλειας και της τάξης. Δεν επικροτούμε τη βία, αλλά απαιτούμε οπαδική πολυχρωμία και ατμόσφαιρα γηπέδου. Αν δεν μας άρεσε αυτή ακριβώς η ατμόσφαιρα, θα πηγαίναμε στη λυρική σκηνή
ΕΝΑΝΤΙΑ στο μοντέρνο ποδόσφαιρο και ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει... Όπου «ποδόσφαιρο», επειδή Α.Ε.Κ είμαστε, βάλτε μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, ξιφασκία και ό,τι άλλο προσελκύει χρήμα και έχει ήδη εμπορικοποιηθεί ή πρόκειται να γίνει «μαγαζί»

Εάν πίσω από αυτές τις γραμμές εντοπίζετε και δικές σας απόψεις και θέσεις, ζητάμε -όσοι μπορείτε- να αγοράσετε ένα κασκόλ μας, κατανοώντας τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της εποχής. Εκτός ότι θα εμπλουτίσετε τη συλλογή σας με ένα συλλεκτικό κασκόλ (50 κομμάτια βγάλαμε μόνο) ελληνικής βιοτεχνίας, θα ενισχύσετε ένα επαρχιακό Club που (όπως τα περισσότερα) δημιουργήθηκε με τον ενθουσιασμό των πολλών, αλλά συνεχίζει να πορεύεται χάρη στην αυτοθυσία και την υλική και ψυχική προσφορά των λίγων...
Για το αν αυτά που πρεσβεύουμε είναι ουτοπικά και ξεπερασμένα, μετά χαράς να το συζητήσουμε με όποιον αδελφό Ενωσίτη έχει κέφια. Δεν είμαστε κατά του επαγγελματικού αθλητισμού, αλλά διατηρούμε επιφυλάξεις για το αν ο προσανατολισμός του παγκοσμίου αθλητισμού αποκλειστικά γύρω από το κέρδος θα έχει ευτυχή κατάληξη για εμάς τους οπαδούς. Έχουμε προσωπική γνώμη και γνώση για όσα συμβαίνουν γύρω μας και όσο μπορούμε κρατάμε τη σημαία της Α.Ε.Κ και της ORIGINAL ψηλά στον τηνιακό ουρανό ΕΝΑΝΤΙΑ σε πολλούς και πολλά...
Να είστε καλά αδέλφια και Πάσχα, Καλοκαίρι έρχεται, αν σας φέρει ο δρόμος από το νησί μας, περάστε να κεράσουμε ένα ρακί από το Club μας και να μοιραστούμε ιδέες και όνειρα για την μεγάλη μας αγάπη και ανίατη αρρώστια...

Τηλ. επικοινωνίας: 6983284282 (what΄s up) Θοδωρής, 6942841125 (vodafone) Γιάννης 6932383608 (wind) Παναγιώτης

Α.Ε.Κ ORIGINAL 21 ΤINOS CLUB
Z. Αλαβάνου - Χώρα Τήνου
Όποιος πολεμάει την Α.Ε.Κ από όπου κι αν προέρχεται, μας βρίσκει απέναντι, ΕΝΑΝΤΙΑ...

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails