Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα ρέστα μας στην αριστερά για να μην μείνουμε ταπί (sic)








Της Δάφνης Σφέτσα* (αναρτήθηκε στο Facebook)
Η Δάφνη είναι δημοσιογράφος στην εφημ.Αυγή)






Μερικές χαριτωμενιές και λίγος λαϊκισμός για τα φοβερά και τρομερά που ζούμε.



Τα 24ωρα που πήξαμε στις μαραθώνιες τηλεοπτικές καλύψεις των συνταρακτικών εξελίξεων, δεν ακούσαμε ούτε μία ερώτηση για την πιο συνταρακτική, πραγματικά, εξέλιξη: Το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος στην Ελλάδα έφερε την παγκόσμια οικονομία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Γιατί ρε παιδιά η ψαροκώσταινά μας είναι τόσο σπουδαία για το χρηματιστήριο του Τόκιο; Δεν υπάρχει όμως καιρός για τέτοια, την ώρα που πρέπει να μεταδίδονται όλες οι ανακριβείς πληροφορίες και αμέσως μετά οι διαψεύσεις τους.



Αντιθέτως, ακούσαμε όλους τους χαρτοπαιχνικούς κανόνες να αναλύονται διεξοδικώς: Μπλόφα ο Γιώργος, δικαίωμα ο Αντώνης, πάσο ο Καρατζαφέρης και η Ντόρα. Ε, λοιπόν, τα ρέστα μας κι εμείς στην αριστερά. Γιατί διάολε πρώτα κάθεται και διαβάζει, μελετάει, κουβεντιάζει πολλές ώρες, τσακώνεται, γίνεται μαλλιά κουβάρια, αναλύει την κοινωνική κίνηση, βρίσκεται μέσα σε αυτή. Και μετά ανοίγει το ρημάδι της να μιλήσει. Και ξέρει να σου πει και για το Τόκιο και προτάσεις έχει και οι προβλέψεις της δικαιώνονται η μία μετά την άλλη. Γιατί δεν είναι προβλέψεις, είναι εκτιμήσεις δουλεμένες με κόπο.



Η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας είναι μια απάτη. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση της Τουρκίας και την Ανατολή της Ιταλίας, στο Νότο των Βαλκανίων και τον Βορρά της Αφρικής. Όποιος δεν περιορίζεται στην γεωγραφία μπορεί να υπερασπιστεί την προοπτική της χώρας σε μια Ευρώπη των λαών, της ειρήνης, των μαζικών κινημάτων, του κοινωνικού κράτους, των δικαιωμάτων, των ελευθεριών. Αλλιώς είναι μια αφόρητη κενολογία. Ψέμα μέγιστο και ανασκευάζω. Αλλιώς είναι μια ευρωπαϊκή προοπτική προς τη Μέρκελ και το Σαρκοζί (Μερκοζί εφεξής).




Η εθνική ενότητα είναι μια απάτη. Νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού. Κι εμείς παλεύουμε για να γίνει το δίκιο του εργάτη. Τώρα που οι μάσκες έπεσαν και έγιναν τα ταξικά αποκαλυπτήρια υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό. Όχι ότι είναι ευνοϊκές οι εξελίξεις. Αντίθετα χειροτερεύουν τους όρους της ταξικιάς της πάλης. Αλλά η αναστάτωση που βρέθηκαν οι ισχυροί τους έκανε να πούνε απροκάλυπτα αλήθειες -έτοιμες να αξιοποιηθούν από την αριστερά.



Για να τις αξιοποιήσει όμως δεν πρέπει να καλεί σε αγώνα ενάντια σε μπότες. Όχι μόνο γιατί αναγκαίο συμπλήρωμα είναι τα αρχαιοελληνικά σανδάλια, η έξτρα πατριδολογία. Αλλά γιατί αποτελεσματικιά η πάλη γίνεται απέναντι στον εχθρό που βλέπεις, το αφεντικό σου στη δουλειά, τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά (τους Μερκοζί ελληνικής καταγωγής) που φοροπολεμάνε τους εργαζόμενους και χαϊδεύουν τα αυτιά των μεγαλοκατασκευαστών-ε, των καναλαρχών-ε, του κεφάλαιου.



Οι Μερκοζί είναι εκπρόσωποι του κακού. Τα χρυσόψαρα όμως που ζούνε χωρίς μνήμη, ζούνε λίγο και βαρετά. Κι εσύ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς ότι την διάλυση του ασφαλιστικού, των εργασιακών σχέσεων, των πανεπιστημίων, της εκπαίδευσης συνολικά, της υγείας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την κατάργηση της μονιμότητας και όλα αυτά που επιβάλλει η μπότα των Μερκοζί, ο Σημίτης τα πάλευε από μόνος του. Και ο Κωστάκης ο Καραμανλής τα ίδια έκαμε. Και ο Γιώργος Παπανδρέου σου λέει ξεκάθαρα ότι θα έπρεπε να γίνουν με ή χωρίς δουνουτού κι ευρώπες. Κι ο Αντώνης τον Παπαδήμο θέλει -πιθανότατα τολμώ να πω όχι για να αποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος.



Η εισβολή Σαμαρά στο μνημονιακό κάδρο είναι ευκαιρία που πρέπει να εκμεταλλευτεί η αριστερά. Ο κόσμος της Νέας Δημοκρατίας είχε ήδη αρχίσει να την εκτιμά για την σκληρή αντιπολιτευτική της στάση στην κυβέρνηση. Τώρα θα αρχίσει να ακούει προσεχτικότερα. Για να τον πείσει, η αριστερά πρέπει να παίξει στο δικό της γήπεδο. Για να το θέσομεν διαφορετικώς. Μην μπερδέψουμε τους στόχους και γίνει η αριστερά λίγο δεξιά αντί ο δεξιός λίγο, και γιατί όχι πολύ αριστερός.



Η αριστερά στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Η ριζοσπαστική αριστερά. Εκπροσώπησε από την πρώτη στιγμή τα συμφέροντα των από κάτω και βρέθηκε στο στόχαστρο των από πάνω. Παρά τις αφόρητες πιέσεις και τις επιθέσεις κάτω από τη ζώνη, εκπροσώπησε στην πράξη το ταξικό συμφέρον των εργατών-ε. Κι αυτό πρέπει να συνεχίσει να κάνει, έχοντας κατά νου ότι οι όροι αλλάζουν. Γίνονται πιο σκληροί. Είδαμε όλοι και όλες μας πολύ καλά τι είναι διατεθειμένα και ικανά να κάνουν τα ξένα και ντόπια κέντρα από την αντίδρασή τους στις μεγαλειώδεις, παλλαϊκές (αμφότερες οι λέξεις- μαϊντανοί ανέκτησαν το περιεχόμενό τους) εξεγέρσεις της 28ης -που ακολούθησαν τη μεγαλειώδη πανεργατική απεργία, η οποία είχε ακολουθήσει τους αγανακτισμένους κοκ.


Οι θεσμοί διαλύονται και αυτό δεν είναι καλό πράμα. Οι ισχυροί δεν νοιάζονται -απροκάλυπτα καθόλου- για συναινέσεις, στόχος είναι να τελειώνουνε με την αριστερά, ακριβώς όπως κάνουν και με τις κοινωνικές κατακτήσεις. Η δημοκρατία χρησιμοποιήθηκε σαν απειλή από τον Γ. Παπανδρέου και σαν καταστροφή από το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ και τους φίλους του. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας, ακόμη και των αστικών-ε των θεσμών, είναι σημαντικός πια στόχος. Το βασικό όπλο για να τον υπερασπιστούμε, ειδικά στις νέες συνθήκες, είναι με μια προκήρυξη στα χέρια. Και ντου στα καφενεία, τις λαϊκές, τα εργοστάσια, τις γειτονιές, τους χώρους εργασίας, τα πανεπιστήμια. Είναι η απευθείας επικοινωνία με τον κόσμο θέλω να πω. Αλλιώς δεν θα υπάρχει καμία επικοινωνία και θα περιοριστούμε στα μαλλιά κουβάρια.


Αφήστε που υπάρχει ο κίνδυνος όχι περιορισμού αλλά διάλυσης από τα μαλλιά κουβάρια. Διότι οι επιθέσεις κάτω από τη ζώνη θα οργιάσουν. Δύναμη της αριστεράς θα είναι όσο ποτέ άλλοτε η ενότητα. Τις κρίσεις οι οικογένειες τις ξεπερνάνε όταν είναι μια γροθιά. Και μαλακία να έκανε ο αδερφός σου, μέχρι και το αστικόν δικαστήριο περιμένει ότι θα τον υπερασπιστείς. Θα πούνε ψέματα (ήδη λένε), θα μας πετάξουν λάσπη (ήδη πετάνε), θα προσπαθήσουν να μας εξαφανίσουν (ήδη το κάνουν) με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Φορέστε τα κράνη σας και προετοιμαστείτε.


Η διέξοδος από τη βαθιά συστημικιά κρίση περιγράφεται μονολεκτικά: Σοσιαλισμός. Που ας μην γελιόμαστε δεν είναι η γη της επαγγελίας, ένας βούρκος με σκατά είναι. Αλλά είναι και η μόνη μας ελπίδα. Ημών των 99% όπως λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βαράει διάλυση η ΟΝΝΕΔ-Πλακώθηκαν στο συνέδριο τους (ΦΩΤΟ)

Χωρίς εκλογές διακόπηκε το συνέδριο - Ηθικός αυτουργός θεωρείται από τον αρχηγό της ΝΔ ο Παπαμιμίκος για το μπάχαλο - "Δεν θα αναγνωριστεί κανένα αποτέλεσμα" λένε κύκλοι της Συγγρού
Έξαλλοι είναι στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη με την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει το 10ο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ που διεξάγεται από χθες στη Θεσσαλονίκη, καθώς από το μεσημέρι του Σαββάτου επικρατούν πρωτοφανείς εικόνες στον χώρο διεξαγωγής του.
Στο συνέδριο δεν υπάρχει κόσμος από το πρωί του Σαββάτου, καθώς οι ΟΝΝΕΔίτες δεν συμμετάσχουν στις διαδικασίες της ημέρας, αφού οι περισσότεροι παρέστησαν μόνο χθες για την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αποτέλεσμα είναι οι παρακάτω φωτογραφίες με δεκάδες άδειες καρέκλες και μηδαμινή συμμετοχή από τη νεολαία του κόμματος.
Το τελειωτικό "χτύπημα" στην οργώναση του συνεδερίου ήρθε το βράδυ, καθώς τελικά το συνέδριο ολοκληρώθηκε χωρίς εκλογές για την ανάδειξη Κεντρικής Επιτροπής. 
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Παραπολιτικών, λίγο μετά τις 8 το βράδ…

Κατεβάστε δωρεάν έντεκα βιβλία του Αντόνιο Γκράμσι (PDF)

Κατεβάστε δωρεάν έντεκα βιβλία του Αντόνιο Γκράμσι (PDF)
Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci)-(κωμόπολη Άλες Σαρδηνίας, 22 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας. Τα εργοστασιακά συμβούλια. – Αντόνιο Γκράμσι Σοσιαλισμός και κουλτούρα Παρελθόν και Παρόν Οι θέσεις της Λυών Λογοτεχνία και εθνική ζωή Κείμενα Η ζωή ενός επαναστάτη Η οργάνωση της κουλτούρας Για το Μακιαβέλι Ιστορικός υλισμός – τετράδια της φυλακής Οι διανοούμενοι


Απορρίπτει τα περί ιδιωτικοποίησης των αστικών συγκοινωνιών ο Χ. Σπίρτζης

Κατηγορηματικά «όχι» στα περί ιδιωτικοποίησης των αστικών συγκοινωνιών δηλώνει ο υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρήστος Σπίρτζηςσε συνέντευξή του στο ΑΜΠΕ.
«Δεν θα γίνει», σημειώνει και προσθέτει: «Το μοντέλο των ιδιωτικών αστικών συγκοινωνιών στη χώρα μας που εφαρμόζεται στη Θεσσαλονίκη έχει αποτύχει πλήρως. Κοστίζει πέντε φορές περισσότερο. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να εξορθολογήσουμε τη λειτουργία των αστικών συγκοινωνιών. Να σταματήσουμε το πλιάτσικο που γίνεται τόσα χρόνια σε αυτούς τους φορείς, τις σπατάλες και την κακή διαχείριση».