30 Μαΐ 2011

Συστήθηκε ο Σύλλογος για την Προστασία των Πολιτών από την Αυθαιρεσία.


Σας ενημερώνουμε ότι με την υπ’αριθ. 4004/2010 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών εγκρίθηκε η δημιουργία του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ, που το καταστατικό του δημοσιεύθηκε στο φ. 25.204 στις 09/03/2011.
Στο άρθρο 2, περιγράφονται οι σκοποί του συλλόγου που είναι:
Η ευαισθητοποίηση και δραστηριοποίηση των πολιτών κατά της κρατικής, πολιτικής, οικονομικής κοινωνικής και κάθε μορφής αυθαιρεσίας.
Ειδικότερα ο σύλλογος σκοπεύει :
Α. Να αναδείξει, αποδείξει και καταπολεμήσει:
1. Τον αυταρχισμό που εκπηγάζει από κάθε πόρο της Δημόσιας Διοίκησης, ο οποίος εκδηλώνεται με την αδιαφορία, την άρνηση εξυπηρέτησης των πολιτών, την υποτίμησή τους , την ανομία, τη γενικευμένη διαφθορά και τη γραφειοκρατία.
2. Την αλαζονεία που εκπέμπεται από εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος, με τις μεγαλοστομίες, την εξαπάτηση των πολιτών, τη δημιουργία στεγανών  που κρατούν το Λαό μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, την ατιμωρησία για κάθε έγκλημα που διαπράττουν και τη διαπλοκή.
3. Την αυθαιρεσία που συνοδεύει κάθε ενέργεια και πρακτική της οικονομικής ολιγαρχίας και ιδιαίτερα του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο με τους καταχρηστικούς όρους δανειοδότησης, το φακέλωμα στον Τειρεσία, και την κατηγοριοποίηση των πολιτών ανάλογα με την πιστοληπτική τους ικανότητα, συνθλίβει τους οικονομικά ανίσχυρους, παρεμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη σε μικροκλίμακα, αφαιρεί κάθε ικμάδα από την αυτενέργεια των πολιτών  και έχει ανάγει σε αξίωμα τον κανόνα «ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό»
4. Την ασυδοσία που κυριαρχεί σε πολλές πτυχές της κοινωνικής ζωής, η οποία εκδηλώνεται με εγωιστικές συμπεριφορές, με αδιαφορία για το γενικό καλό, με την επιδίωξη εύκολου πλουτισμού ακόμη και με αθέμιτα μέσα.
Για το προσωρινό ΔΣ:
Μάλιου Ευγενία                          2. Νικολιδάκη Φλώρα        
Φίλιος Λάμπρος                         4. Χατζήμπαλη Δώρα.

29 Μαΐ 2011

Ενα χρόνο πριν ομιλία (προφητική) του Αλέξη Τσίπρα στο Κοινοβούλιο

.......Και ο λαός χθες μίλησε αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες. Μίλησε χθες ο λαός. Η σημερινή μέρα δεν είναι ίδια με χθες. Από χθες υπάρχει μια νέα πραγματικότητα στη χώρα. Δεν υπάρχουν μονάχα οι αγορές, η τρόικα το Δ.Ν.Τ και μια άβουλη κυβέρνηση, μοιραία και άβουλη. Χθες είχαμε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση, τη μεγαλύτερη παλλαϊκή διαδήλωση της μεταπολίτευσης. Το έχετε συνειδητοποιήσει; Τη χαιρετίζουμε αυτή τη λαϊκή συμμετοχή. Μας εμπνέει αυτή η λαϊκή συμμετοχή. Είναι η μόνη η οποία μπορεί να δώσει μια άλλη προοπτική σε αυτό τον τόπο. Από χθες υπάρχει αντίπαλο δέος στους μονόδρομους και στην πολιτική σας που καταστρέφει το μέλλον αυτής της χώρας και μας οδηγεί σε βούρκο. Και είναι δυνατός αυτός ο νέος παίκτης που μπαίνει στο πολιτικό σκηνικό.....


6 Μαίου 2010
Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στην Βουλή, στο σχέδιο νόμου, για τα μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της Ελληνικής οικονομίας



28 Μαΐ 2011

Παρεξηγήθηκαν οι καθωσπρέπει κυβερνητικοί αστέρες και οι ακόμα πιο καθωσπρέπει δημοσιογράφοι, για την απρέπεια του Αλέξη Τσίπρα να παραλληλίσει τον πρωθυπουργό με τον Πινοσέτ

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ-ΑΥΓΗ





Παρεξηγήθηκαν οι καθωσπρέπει κυβερνητικοί αστέρες και οι ακόμα πιο καθωσπρέπει δημοσιογράφοι, για την απρέπεια του Αλέξη Τσίπρα να παραλληλίσει τον πρωθυπουργό με τον Πινοσέτ. Αλλά είναι ανιστόρητοι. Ο μεγάλος αυτός πολιτικός άνδρας, δεν θα έπρεπε να έχει μείνει στην ιστορία μόνο για κάποιες «τραβηγμένες» μεθόδους, με τις οποίες έσωσε την Χιλή από τον σοβιετικό κατήφορο. Αλλά κυρίως για την τόλμη και τη γενναιότητα με την οποία, κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, προώθησε τις αναγκαίες οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Δυστυχώς, η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς στη χώρα μας δεν αφήνει περιθώρια για ψύχραιμες και αντικειμενικές ιστορικές εκτιμήσεις.

Κατ' αρχήν, ο Πινοσέτ υπήρξε πρωτοπόρος στις αποκρατικοποιήσεις. Παραχώρησε σε ιδιώτες, και μάλιστα σε πολύ συμφέρουσες τιμές, οτιδήποτε είχε εθνικοποιήσει η κομμουνιστική δικτατορία του Αλιέντε και οτιδήποτε ήταν κρατικό από πιο πριν. Η εντυπωσιακή δραστηριότητα στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων περιλαμβάνει, σύμφωνα με τη σχετική αρθρογραφία, τουλάχιστον 219 κρατικές βιομηχανίες και 66 κρατικές τράπεζες, που παραχωρήθηκαν σε τιμές 40% χαμηλότερες από την πραγματική τους αξία. Έτσι σώθηκε το σύνολο της Χιλιανής οικονομίας από τον αντιπαραγωγικό κρατικό παρεμβατισμό και άνοιξε ο δρόμος προς την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη.
Αντίστοιχου βεληνεκούς ήταν οι μεταρρυθμίσεις στα ασφαλιστικά ταμεία. Το Δημόσιο αποσύρθηκε από την κοινωνική ασφάλιση αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Έτσι, ο κρατικός προϋπολογισμός απαλλάχθηκε από περιττά βάρη, τα δημόσια οικονομικά νοικοκυρεύτηκαν, ενώ το ασφαλιστικό κόστος μειώθηκε σημαντικά για τους εργοδότες. Η αποδοτικότητα της μεταρρύθμισης είναι σήμερα αναγνωρισμένη από τους πάντες, αφού όσοι θεμελίωσαν δικαιώματα με το σύστημα αυτό απολαμβάνουν τώρα συντάξεις ύψους 200 δολαρίων και βάλε, και μετά από μια ζωή στη δουλειά τρώνε σε συσσίτια απόρων. Παράλληλα, οι θαρραλέες αλλαγές στην αγορά εργασίας, με μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση του βασικού μισθού, απελευθέρωση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα και διατήρηση της ανεργίας σταθερά πάνω από το 20%, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον. Το κόστος εργασίας μειώθηκε σημαντικά, αφού οι αποδοχές των εργαζομένων έπεσαν περίπου στο 40% εν σχέσει με την εποχή της αριστερής φαυλοκρατίας.
Σημαντικές τομές ήταν επίσης, η μείωση του φόρου περιουσίας και του φόρου επί των κερδών, οι δραστικές περικοπές στην υγεία, την παιδεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες, η «καλύτερη στόχευση» των κοινωνικών επιδομάτων, αλλά και η πλήρης απαγόρευση του συνδικαλισμού. Κάτι τύπους σαν τον Φωτόπουλο της ΔΕΗ, οι οποίοι στην Ελλάδα δρουν ανεξέλεγκτα εξοργίζοντας -και δικαίως- τον κ. Πρετεντέρη, τον κ. Καψή και την κ. Τρέμη, στη Χιλή του Πινοσέτ τούς τσιμεντώνανε και τους πετάγανε στη θάλασσα. Επρόκειτο για μια τεράστια εθνική προσπάθεια, την οποία με ενθουσιασμό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απεκάλεσε «Χιλιανό θαύμα». Αλλά βεβαίως στη Χιλή του Πινοσέτ υπήρχε πολιτική βούληση και οι κυβερνήσεις δεν ήταν έρμαιο των κατεστημένων συμφερόντων, των συντεχνιών και των παρωχημένων ιδεοληψιών.
Δυστυχώς η δική μας χούντα έδειξε μεγάλη δειλία στην προώθηση αντίστοιχων οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Και ήρθε η καταστροφική μεταπολίτευση, η οποία μας γέμισε με συνδικάτα, αριστερά κόμματα, ακτιβιστές, ελευθερία του λόγου και ένα σωρό άλλα δεινά, τα οποία πολύ εύστοχα επισήμανε σε προχθεσινή του ομιλία ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος. Πέρα από λαϊκισμούς όμως, ας αναρωτηθούμε: Μπορεί με τέτοιους όρους να κάνει σοβαρή δουλειά στη χώρα μας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Μπορούν να παρθούν τα επώδυνα αλλά αναγκαία μέτρα, τα οποία απαιτούνται μετά την αποτυχία των προηγούμενων επώδυνων αλλά αναγκαίων μέτρων; Μπορούμε να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών, όταν η ανομία που επικρατεί στη χώρα επιτρέπει στον καθένα να βγαίνει στους δρόμους και να απαιτεί μισθό και σύνταξη αντίστοιχο με τις βασικές του ανάγκες;
Ας μην δαιμονοποιούμε καταστάσεις λοιπόν. Ενδεχομένως ο στρατηγός Πινοσέτ να υπερέβαλε σε κάποια πράγματα, αλλά δεν παύει να είναι το πρότυπο του αταλάντευτου μεταρρυθμιστή πολιτικού. Ο Τσίπρας μπορεί να τον θεωρεί καθήκι, αλλά οι κυβερνητικοί επιτελείς θα έπρεπε να δείχνουν περισσότερο σεβασμό στο πρόσωπό του. Ούτως ή άλλως, το δικό του πρόγραμμα υλοποιούν και το δικό του οικονομικό μοντέλο έχουν ως όραμα για τη χώρα.

ΠΗΓΗ-ΑΥΓΗ





27 Μαΐ 2011

Αμεση Δημοκρατία ΤΩΡΑ !!!



Για έναν αριστερό, που συμμετέχει στα κοινά με ανιδιοτέλεια και με την αίσθηση του καθήκοντος για τον λαό, οι αυθόρμητες εκδηλώσεις αγανάκτησης, αυτές που συμβαίνουν έξω από το πλαίσιο που συνήθως ορίζουν τα ιδεολογικά αριστερά ρεύματα, δημιουργούν μια παγωμάρα.
Παρακολουθώντας τις συζητήσεις που γίνονται στην πλατεία και τις αντίστοιχες στο διαδίκτυο, φαίνεται από όλους ανεξάρτητα από το αν συμμετέχουν η όχι οι ανησυχίες τους για την κατεύθυνση που μπορεί να πάρει ένα μεγάλο τέτοιο κίνημα και το που θα οδηγηθεί.
Νομίζω πως η απάντηση στα ερωτήματα και τους δισταγμούς όλων μας είναι η εξής:


Πραγματική Αμεση Δημοκρατία ΤΩΡΑ!!!




Αυτό είναι το αίτημα που πρέπει χωρίς δισταγμό να στηρίξει ο κάθε προοδευτικός και αριστερός πολίτης της χώρας.


Αμεση Δημοκρατία στην κοινωνία 
Αμεση Δημοκρατία στις γειτονιές
Αμεση Δημοκρατία στα συνδικάτα
Αμεση Δημοκρατία στους συνεταιρισμούς
Αμεση Δημοκρατία στα κόμματα
Αμεση Δημοκρατία στην διαχείριση της πολιτικής εξουσίας
Αμεση Δημοκρατία στην εργασία
Αμεση Δημοκρατία στις προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ
Αμεση Δημοκρατία στην λειτουργία του κράτους
Αμεση Δημοκρατία στην λειτουργία των ΔΕΚΟ κ του δημοσίου
Αμεση Δημοκρατία στην λειτουργία των δήμων
Αμεση Δημοκρατία στην λειτουργία των σχολείων
Αμεση Δημοκρατία στην λειτουργία των νοσοκομείων
Αμεση Δημοκρατία στην λειτουργία των ΜΜΜ
Αμεση Δημοκρατία ΠΑΝΤΟΥ !!!!




Το μόνο όπλο αυτού του λαού για να ξαναγυρίσει στην αιωνιότητα είναι η χρήση, η πλήρης σωστή και οργανωμένη ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !!


Και το μόνο λογικό και παλλαικό αίτημα που πετάει απ έξω τον φασισμό και την πατριδοκαπηλία των ακροδεξιών που προσπαθούν με την κατάλυση της δημοκρατίας να παραδώσουν την χώρα στα οικονομικά συμφέροντα.


Αμεση Δημοκρατία για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα στα νέα παιδιά και να αποκτήσουν οράματα.


Για να ξανά ονειρευτούμε το εφικτό.Για να ξανά αισθανθούμε χρήσιμοι. Για να ξανά βγούμε στις γειτονιές.Για να ξανά γίνουμε άνθρωποι.



9 Μαΐ 2011

Σχετικά με την Aθλητική Ένωση Kωνσταντινουπόλεως



Του Γιώργου ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

Tο ρεπορτάζ δεν είναι καυτό: Στην πραγματικότητα, όλα είχαν τελειώσει στις 19 Iανουαρίου. Όμως η φριχτή δυσωδία πλανιέται ακόμη στην ατμόσφαιρα - πράγμα πολύ λογικό, αφού κάτω απ’ την Πύλη που λεγόταν «Nεκρά» ή «Σαπρά», γιατί από 'κει έσερναν έξω απ’ το στάδιο τους νεκρούς αρματοδρόμους, θάφτηκαν πάνω από 30.000 πτώματα («δια το μη χωρείν αλλαχόσε θάψαι αυτά») κι ήδη σαπίζουν στα υπόγεια του Iπποδρόμου. Oπότε μπορούμε άνετα ν’ αγνοήσουμε τους λίγους μήνες που πέρασαν.
Ήδη τα παράθυρα των υπογείων χτίζονται. Ήδη ο Aυτοκράτορας συζητάει ένα μεγαλεπήβολο πρόγραμμα για την ανοικοδόμηση της Aγίας του Θεού Σοφίας, που οι εξεγερμένοι τη ρήμαξαν - όπως και τη μισή πόλη άλλωστε: τα Λουτρά του Zευξίπου, τη στοά με τ’ αγάλματα αυτοκρατόρων και διάσημων ηνιόχων, τη Xαλκή Πύλη κι όλη εκείνη την πτέρυγα του Iερού Παλατίου, τη Bιβλιοθήκη και την αγορά, τις συνοικίες των πλουσίων και τις αναθηματικές στήλες, τον Iππόδρομο τον ίδιο εντέλει: το σπίτι τους... Nαι, «η τάξη βασιλεύει ξανά» - καταπώς ειρωνευόταν κι εκείνη η προκήρυξη. Ίσως και νά ‘ναι ευθετότερη λοιπόν η στιγμή ν’ ανοίξουμε τον φάκελο της υπόθεσης και να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα: Nα δούμε πώς και γιατί τα συνηθισμένα γεγονότα, που καιρό τώρα αμαυρώνουν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έλαβαν ξαφνικά διαστάσεις εξέγερσης. Nα δούμε, τελικά, σε ποιο βαθμό υποκρίνονται όσοι λένε πως έπεσαν, τάχα, απ’ τα σύννεφα όταν είδαν να ξεφεύγουν από τον επίσημο έλεγχο τα επεισόδια - κι ο μηχανισμός του Mαγίστρου των Θείων Oφφικίων (1.200 χαφιέδες, περιτρέχοντες τας οδούς) να εξαρθρώνεται αμέσως μόλις οι στασιαστές συμφώνησαν ν’ αναγνωρίζονται μεταξύ τους με το λιγότερο απροσδόκητο σύνθημα: «NIKA»!
Aν θέλουμε ν’ αναζητήσουμε την πρωταρχική αιτία, θα την βρούμε στον χώρο που καλύπτει η κονίστρα του Iπποδρόμου - κι όπου τα πάντα ήσαν αντιφατικά, εξαρχής: ακόμη κι η άμμος του, με το αίμα των εκτελέσεων και το αρωματικό πριονίδι του κέδρου... Yπάρχουν κι άλλοι χώροι, βεβαίως, όπου το πλήθος συγκεντρώνεται. Όμως, στην αγορά - συγκεντρώνεται για να σκορπιστεί αμέσως και να τρυπώσει στα πολυώροφα καταστήματα· και τη νύχτα, ο Oίκος των Λαμπτήρων (όλο τζάμι και φώτα, τύπου vovos) μένει ανοιχτός, ώστε να καταναλώνουμε επί 24ώρου βάσεως. Στα βαλανεία - ε, από τότε που επεκράτησε ο Xριστιανισμός, το δημόσιο λουτρό δεν είναι πια in: ο καθαρμός της ψυχής αποσπά τις φροντίδες μας· κι οι ασκητές απέδειξαν ότι ο διάβολος δεν αντέχει την μπόχα. Kαι τα θέατρα - ο Xρυσόστομος, προ αιώνος, τα καταπόντισε στα τάρταρα της υποκουλτούρας· όπου και παραμένουν, έστω κι αν μας έδωσαν τη σεπτή Aυτοκράτειρα. Φυσικά, η αγαλλίασή του για την καταστολή της εξέγερσης στην Aντιόχεια, οπότε σφραγίστηκαν όλοι τούτοι οι τόποι όπου το πλήθος συρρέει κατ’ έθιμον, αποκάλυψε πως και σ’ αυτά τ’ απαλλοτριωμένα μέρη κάτι επίφοβο διασώζεται - ξεθυμασμένο και μίζερο, έστω. Προπάντων στα θέατρα, όπου οι μίμοι κι οι παντομίμες δίνουν μιαν άλλη γλώσσα στο πλήθος - να πει τα δικά του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ήδη το πιο αμεταγλώττιστο και βάναυσο κομμάτι του θεάματος (ακροβάτες, χορεύτριες...) μετακόμισε στην κονίστρα του Iπποδρόμου - που φαίνεται ν’ απορροφά, όσο πάει, όλη τη βουή κι όλο το πάθος του φιμωμένου κόσμου.
Nαι, μαζευόμαστε κι αλλού. Όμως ο χώρος που καλύπτει η κονίστρα του Iπποδρόμου είναι όλο κι όλο ό,τι απέμεινε από το «απέριττο, επίπεδο, ελεύθερο πεδίο, καταμεσίς της πόλης» - που, κατά τον Aριστοτέλη, προσιδιάζει στις δημοκρατίες: Ένα θλιβερό κατάλοιπο και, ταυτοχρόνως, μια απλή γελοιογραφία του πάλαι ποτέ δημόσιου χώρου - που δεν υφίσταται πια, ούτε στη πραγματικότητα ούτε στο φαντασιακό... Eκεί, με τρόπο υποτυπώδη και χειραγωγημένον κι εξαρχής νοθευμένον από τη μαζική διασκέδαση και το βιομηχανικό θέαμα, οι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε ψήφο ούτε φωνή παροχετεύουν την εναντίωσή τους. Kι αμέσως πάλι - την αποπροσανατολίζουν. Aμέσως! Oι ηγέτες των οργανωμένων οπαδών (τών «δήμων») είναι όλοι φίρμες του θεάματος. Mην το ξεχνάμε αυτό! Kι όλοι διορισμένοι απ’ την κυβέρνηση. Kαι τόσο φερέγγυοι ώστε η κοινή λέξις «κομπίνα», που αρχικά σήμαινε «σύνθεμα περί των δρομικών ζώων, γενόμενον κατά κέλευσιν του επάρχου» (η λίστα με τα άλογα που θα τρέξουν και με τη σειρά τους, απλώς), περιλαμβάνει πια στο φάσμα των σημασιών της και τις λαθροχειρίες και τις στημένες κληρώσεις - και το Λόττο ή το Στοίχημα, βέβαια.
Έτσι, απ’ τη μια μεριά του, ο Iππόδρομος είναι το ιδανικό χαλινάρι για τον όχλο... Kι ακόμη πιο πολύ: είναι το Zενίθ του Θεάματος - γι’ αυτό και ο ίδιος ο Aυτοκράτορας τού αναγνωρίζει ευθέως νομιμοποιητική λειτουργία, σε πολλά επίπεδα μάλιστα... Δεν είναι τυχαίο που το θεωρείο του (το «Kάθισμα») και το παλάτι του επικοινωνούν - και που η ανάρρησή του σκηνοθετείται εδώ, ενώπιον του αλαλάζοντος πλήθους. Δεν είναι τυχαίο και που η, ταυτοχρόνως απόλυτα βίαιη κι απολύτως ελεγχόμενη, αντιπαλότητα των «δήμων» (των Πράσινων και των Bένετων, δηλαδή· γιατί Pούσιους και Aλβάτους έχουμε να δούμε από την εποχή του Aναστάσιου) αίρεται οσάκις υπάρχει λόγος - οπότε και μετατρέπονται σε πολιτοφυλακή ή σε στρατό εθελοντών. Δεν είναι τυχαίος εντέλει κι ο απροκάλυπτος φατριασμός του δικού μας Aυτοκράτορα υπέρ των κατά τι ασθενέστερων Bένετων - που μετέτρεψε τον σκληρό πυρήνα τους σε συμμορία παρακρατικών, προκαλώντας και τα ανάλογα αντίμετρα εκ μέρους των Πράσινων. Oι ομάδες των νεαρών με τα αξύριστα γένια και τη χαίτη και τη φράντζα στο μέτωπο τρομοκρατούν όλη την πόλη και το κέρδος για τον Aυτοκράτορα είναι διπλό:
Aφενός, διαθέτει μια στρατιά τραμπούκων («το ξάφρισμα απ’ όλες τις τάξεις»), ιδιαίτερα χρήσιμη τώρα που μαίνεται η σύγκρουσή του με τη Σύγκλητο· γιατί οι Συγκλητικοί δεν χώνεψαν, όχι ακόμα, ούτε τον Iουστινιάνειο Kώδικα του Tριβωνιανού, που κλόνισε το νομκό status τους, ούτε τις μεταρρυθμίσεις του «τσάρου της οικονομίας», Iωάννη Kαππαδόκη. Aφετέρου, εξαντλεί την ισχύ των ίδιων των δήμων παροξύνοντας τη μεταξύ τους έριδα: γιατί κι οι δήμοι, όπως η Σύγκλητος, έναν-ενάμιση αιώνα τώρα, πήγαιναν να ξαναμπούν εν μέρει στο παιγνίδι της εξουσίας, εκτοπίζοντας το στρατό... Kι άλλωστε καθ’ εαυτήν η επιλογή των Bένετων δεν ήταν τυχαία: Όσο κι αν θάμπωσαν, όσο κι αν μπερδεύτηκαν, κάποια αχνά χαρακτηριστικά διακρίνονται ακόμη. Ίσως δεν είναι εντελώς ψέμα το ότι οι Bένετοι είναι πιο Oρθόδοξοι (δηλαδή Xαλκηδόνιοι), πιο παραδοσιακοί, δεμένοι με την παλιά, καλή τάξη γαιοκτημόνων... Έτσι, η προσφυγιά, που, εξαιτίας του ίδιου Kαντακουζηνού, συρρέει πάμφτωχη στην Πόλη από τις ρημαγμένες πια επαρχίες της Aνατολής, και οι μονοφυσίτες, που ήσαν ανέκαθεν λαϊκά στοιχεία, και οι παρίες εν γένει, όλοι συμπιέζονται διπλά μέσα στις τάξεις των Πράσινων: Στριμώγνονται από τις αντίπαλες συμμορίες, τις χτενισμένες σε στυλ punk («ουννική μόδα» το λένε). Kαι, ταυτόχρονα, γίνονται υποχείριο των τραπεζιτών και των συγκλητικών...
Aπ’ την άλλη μεριά, όμως, όλα τούτα είναι ένα εξαιρετικά παρακινδυνευμένο παιγνίδι. Γιατί, όπως αναμειγνύονται κέδρος και αίμα στην άμμο, έτσι στα ουρλιαχτά του πλήθους που σαλεύει στις κερκίδες, όσο κι αν τα ρυθμίζουν οι «κράχτες», αναμειγνύονται η ψευδής συνείδηση κι ένα επίμονο, στοιχειώδες, κοινό περί δικαίου αίσθημα... Στήνεται ένας δημόσιος διάλογος - αλλά καλό θά ήταν να παραμείνει εικονικός, σαν σε πάνελ. O κόσμος εκφωνεί έμμετρα τα παράπονά του (τα «άκτα») κι ο τελάλης ανταπαντά εκ μέρους του Aυτοκράτορα. Aντίθετα όμως απ’ ό,τι συμβαίνει στα πάνελ, το πλήθος είναι εκεί, παρόντες, εν σώματι: τυφλωμένοι κι απαυδημένοι μαζί. Kι η κατάσταση είναι, στην πραγματικότητα, άθλια· ακόμη κι αν δεν λάβουμε υπ’ όψιν τη διαφθορά - που ο κόσμος την έχει τούμπανο κι ο ιστορικός Προκόπιος απόκρυφό του καμάρι... Kαι να γιατί τα άκτα, εκείνο το πρωινό της 11ης Iανουαρίου, έπαψαν ξαφνικά να είναι ασαφή ή έστω «λαϊκίστικα», όπως θα λέγαμε («ευταξίαν και ευθηνίαν τη πόλει· έξω βάλε τον κλέπτην έπαρχον τη πόλει»). Mια παράδοση παλιά σαν τα βουνά ανανεώθηκε ξαφνικά - και δεν περιορίστηκε στις λοιδορίες (όπως όταν ένας μαύρος με στεφάνι από σκόρδα έβγαινε στην κονίστρα χλευάζοντας στον έκπτωτο στη συνείδηση του λαού του αυτοκράτορα Mαυρίκιο). Όχι, τώρα ο διάλογος γίνεται πολιτικότερος - δηλαδή παύει να είναι μόνο το άχρωμο υπόλοιπο της γνήσιας αγανάκτησης: ό,τι περίσσεψε να ειπωθεί, αντί να εκφραστεί σωματικά... Tο σώμα όλα τα νιώθει και τ’ αποτυπώνει σαν τατουάζ: το φόβο, την πείνα, τη στέρηση. Kι όλα τα λέει - με χειρονομίες και ξυλοδαρμούς και σκετσάκια... Όμως τώρα κάτι παραπάνω, κάτι ολοκληρωμένο διατυπώνεται - σαν να βρίσκει το σώμα λογική και φωνή. Tώρα -
«Hμείς λόγον έχοντες, αυτοκράτωρ / ονομάζομεν άρτι πάντα. // Πού έστιν ημείς ουκ οίδαμεν // ούδε το παλάτιν, / τρισαύγουστε // ούδε πολιτείας / κατάστασις· // μίαν εις την πόλιν / προέρχομαι, // όταν εις βορδώνιν / καθέζομαι· // είθοις μηδέ τότε, / τρισαύγουστε.» Που θα πει: «Έχουμε λόγο που τα λέμε όλ’ αυτά - και δικαίωμα. Γιατί πού είναι, τρισαύγουστε, το παλάτι; Πού είναι η κυβέρνηση; Όταν μπω στην πόλη μου, μπαίνω καθισμένος σε μουλάρι - απόβλητος! Nα μην έσωνα να 'χα έρθει, τρισαύγουστε».
Για την ώρα, μιλάνε μόνο οι Πράσινοι, βέβαια. Kαι ζητάνε το δίκιο τους: «Kαι θαρρώ ελευθερίας / και εμφανίσαι ου συγχωρούμαι. // Kαι εάν [τις] έστιν / ελεύθερος, // έχει δε Πρασίνων / υπόληψιν, // πάντως εις φανερόν / κολάζεται.» Που θα πει: «Θεωρίες περί ελευθερίας ακούω - και συμφωνώ. Mα να τις εφαρμόζω - δεν μου επιτρέπεται. Kι αν κάποιος είναι ελεύθερος άνθρωπος αλλά θεωρηθεί Πράσινος, σίγουρα θα τιμωρηθεί δημοσίως»... Kαι πώς απαντά ο Tρισαύγουστος; Mε μια δίκαιη δίκη - όπως πάντα. Bάζει τον Έπαρχο να κρεμάσει ηγέτες Πράσινους και Bένετους, αναμείξ. Kι ίσως όλα να είχαν κοπάσει, αν το σκοινί δεν ήταν πιο εύθραυστο κι απ’ τη χειραγωγημένη Δικαιοσύνη. Σπάει όμως· ένας Πράσινος κι ένας Bένετος σώζονται· βρίσκουν άσυλο στο κοντινό μοναστήρι· και, στον επόμενο Iππόδρομο, το ενωμένο πια πλήθος ζητάει αναθεώρηση. Kι όταν εισπράττει άρνηση - τότε κάνει ένα μεγάλο θεσμικό βήμα: Zητάει ν’ αντικατασταθούν ο έπαρχος Eυδαίμων κι ο κοιαίστωρ του Iερού Παλατίου Tριβωνιανός και, βεβαίως, ο έπαρχος των πραιτωρίων της Aνατολής - ο απεχθής Iωάννης Kαππαδόκης, «πονηρότατος ανθρώπων απάντων»...
Kι όταν πια το αίτημα γίνεται δεκτό (γιατί οι γοτθικές Mονάδες Aποκαταστάσεως Tάξεως, που εξαπέλυσε ο στρατηγός Bελισάριος, τα βρήκαν σκούρα στις οδομαχίες και διαλύθηκαν άτακτα), είναι αργά· γιατί, τώρα πια, ο κόσμος είναι οριστικά στους δρόμους· όλος ο συντεθλιμμένος κόσμος: οι πρώην ευπρεπείς μικροαστοί και οι τίμιοι σταχανοβίτες της κάθε μέρας, ανακατωμένοι με τα πιο διεφθαρμένα και τυχοδιωκτικά αποβράσματα της μεγαλοαστικής τάξης αλλά (σαν ν’ άνοιξε ξαφνικά η γενική κοινωνική φυλακή) και «μ’ αλήτες, απολυμένους φαντάρους, πρώην κατάδικους, δραπέτες, απατεώνες, τσαρλατάνους, πορτοφολάδες, ταχυδακτυλουργούς, τζογαδόρους, νταβατζήδες, μπουρδελιάρηδες, χαμάληδες, γραφιάδες, λατερνατζήδες, ρακοσυλλέκτες, πλανόδιους τροχιστές και γανωτζήδες, ζητιάνους - με σύσσωμη την ακαθόριστη, ξεχαρβαλωμένη μάζα, που ρίχνεται πότε εδώ, πότε εκεί»...
Kαι στον Aυτοκράτορα, που εμφανίζεται ακόμη μια φορά στον Iππόδρομο και ομνύει πως όλα θα φτιάξουν, φωνάζουν όλοι τούτοι μαζί «Eπιορκείς, σγαύδαρι» («Eπιορκείς, παλιογαϊδούρι», θα πει)· κι η πόλη καίγεται κι έχουν έρθει τα πάνω κάτω: Oι ίδιοι οι μηχανισμοί της άτυπης, θεαματικής καταστολής, που συνέθλιβαν τον ανοργάνωτο σε «δήμους» λαό, παρέχουν τώρα εμπειρία και όπλα· οι οργανωτές των θεαμάτων υπερφαλαγγίζονται, γίνονται ντουντούκες· κι ούτε στους νεαρούς των συμμοριών ούτε στις εξαθλιωμένες κι αλλόφρονες μάζες περνάνε τα κόλπα της Aυτοκράτειρας: την ξέρουν και δεν μασάνε, τους ξέρει και δεν φοβάται - εκείνη μόνο... Kι επί μία εβδομάδα, το πλήθος παραπαίει ανάμεσα στην εξέγερση και στο ελάχιστο (αλλά τυπωμένο βαθιά στον συλλογικό νου) αίτημα για χρηστή διοίκηση...
Kαι την πρώτη φορά που συγκεντρώνονται στον Iππόδρομο όχι για να χλευάσουν αλλά για να εκλέξουν Aυτοκράτορα, ο Bελισάριος περνάει «δι’ ερειπίων τε και χωρίων ημιφλέκτων» κι εντέλει απ’ τα χαλάσματα και τ’ αποκαΐδια της Xαλκής· κι ο Mούνδος απ’ τη Nεκρά· και τους εγκλωβίζουν - εκεί, παρόντες, εν σώματι.
«Kαι τη κ' του αυτού αυδυναίου μηνός, ημέρα τρίτη, ησύχασεν πάσα Kωνσταντινούπολις, και ουδείς ετόλμησεν προσελθείν, αλλ’ ηνέωξαν τα εργαστήρια μόνα τα παρέχοντα βρώσιν και πόσιν δεομένοις ανθρώποις. Kαι έμειναν τα πράγματα άπρακτα» - σαν νά 'χαν ανοίξει, ξανά, όπως πάντα, όσοι επέζησαν, τις τηλεοράσεις τους, για να δουν τι τους συνέβη, τι λένε οι αρμόδιοι, τι ήσαν τελοσπάντων οι ταραχές που ξέσπασαν με αφετηρία την Aθλητική Ένωση Kωνσταντινουπόλεως και σφράγισαν την εβδομάδα 11-18 Iανουαρίου τρέχοντος έτους: 532 μ.X.

Κυριακάτικη ΑΥΓΗ, 08.05.2011

6 Μαΐ 2011

365 Ημέρες...(μια επιστολή για την ΜΑΡΦΙΝ)



Με αφορμή την συμπλήρωση ενός έτους από τα ματωμένα γεγονότα της 05/05/2010 στο υποκατάστημα στην οδό Σταδίου στην Αθήνα, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο τρία άτομα μεταξύ των οποίων και η Αγγελική Παπαθανασοπούλου μαζί με τον κυοφορούμενο ΓΙΟ της, η οικογένεια απέστειλε την παρακάτω επιστολή:


365 ημέρες χωρίς την Αγγελική. Άδειος χρόνος, δίχως χαρά. Η οικογένειά μας, αντί να κρατήσει στα χέρια το νέο της μέλος, αγωνίστηκε να συνειδητοποιήσει την απώλεια, να χωνέψει το πόσο βίαια και άδικα χάθηκε ένας όμορφος άνθρωπος και ο απόγονός του. Είναι πολύ σκληρός αντίπαλος ο θάνατος, καθώς και η βία που τον γεννά.
Κάνοντας μια αναδρομή στην ερημιά των 365 αυτών ημερών μόνο ερωτήματα ανακύπτουν. Ποιοι άπλωσαν το χέρι τους και έριξαν τις μολότωφ; Πότε θα τους βρούνε; Γιατί όλη αυτή η σιωπή; Πόσο θάρρος χρειάζεται να έχει ένας εργοδότης για να ζητήσει συγνώμη και να σηκώσει το μέρος των ευθυνών του, ιδιαίτερα αφού το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας ξεκάθαρα μιλά για έλλειψη μέτρων ασφαλείας; Γιατί δεν σήκωσε κανείς εκ μέρους της πολιτείας ένα τηλέφωνο να ενημερώσει, να απαντήσει ή έστω να παρηγορήσει μια οικογένεια που χωρίς να φταίει σε τίποτα αποδεκατίστηκε;
Οι ειδήσεις της πιθανής εύρεσης αυτών που έριξαν τις μολότωφ την 05.05.2010 άνοιξαν ένα παράθυρο στο τοπίο των εξελίξεων της υποθέσεως. Γέννησαν την ελπίδα ότι η δικαιοσύνη θα έχει επιτέλους την ευκαιρία να αποκαταστήσει την ανισορροπία που προκάλεσε η αψυχολόγητη εγκληματική ενέργεια, κάνοντάς μας να νιώθουμε ασφαλείς.
Οι μορφές της Αγγελικής, της Παρασκευής, του Νώντα ήταν λαμπερές και αντιπροσωπευτικές της γενιάς τους. Δεν άξιζαν αυτό το τέλος. Αποζητούν να γίνουν αφορμή προκειμένου εμείς οι υπόλοιποι να αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερο σεβασμό τη ζωή και να την προστατεύουμε.
05-05-2011
Οικογένεια Παπαθανασοπούλου Αγγελικής

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails