27 Μαρ 2011

Η Ρηνιώ και η Μαριώ του κόμματος !!!


Ζήλεψε η Μαριώ, γειτόνισσα και κολλητή της Ρηνιώς από τα χρόνια του δημοτικού. Οι δρόμοι τους χώρισαν όταν η Μαριώ γνώρισε τον Αλέξη, ένα παλληκάρι ίσαμ’ εκεί πάνω, μελαχρινό με ίσιο μαλλί και σκουλαρίκι στ’ αυτί του. Την παρέσυρε... την περπάτησε στους δρόμους των Εξαρχείων, στους επίγονους των 300 του ΑΝΤΙ, των διασπαστών του 90, των συνοδοιπόρων της Β Πανελλαδικής. Ζήλεψε η Μαριώ βλέποντας τη φίλη της να πορεύεται το μακρύ δρόμο του αύριο πριστοιχισμένη από καδρόνια με κόκκινες απολήξεις, με τακτικές στιχίσεις στις γραμμές της διαδήλωσης, και τις ομοβροντίες των συνθημάτων. Εκείνη μονάδα, σ’ ένα τσούρμο ατάκτων ξεχάρβαλων... Πού βρέθηκε; Πώς τό κανε; Τι γυρεύει στις γραμμές των μπάχαλων και του γιαουρτοπόλεμου; Ανασήκωσε στους ώμους της το φτωχικό παλτουδάκι της, και κοίταξε με μάτια αποφασιστικά το σύντροφό της· «Όλα τέλειωσαν μεταξύ μας, οι δρόμοι μας εδώ χωρίζουν». «Μα τι συνέβη, Μαριώ; Τι άλλαψε στις σχέσεις μας;» η Μαριώ όμως, είχε ήδη απομακρυνθεί. Η πορεία του μέλλοντος την είχε ήδη αγκαλιάσει και περιφραγμένη, σίγουρη, κρατώντας το ζεστό χέρι του διπλανού της πορευόταν στο μεγάλο ποτάμι των αγώνων.
Ζήλεψε η Μαριώ. Και να που ήταν πια κι αυτή ανάμεσα σ’ εκείνον τον περιούσιο κι αμόλυντο λαό, που ξέρει να πορεύεται μόνος του, που κλείνει τ’ αυτιά του στις ξένες φωνές. Δεν είχαν περάσει παρά δύο μήνες! Στα χέρια της το βιβλιάριο, στα μάτια δάκρυα χαράς... Ζήλεψε η Μαριώ. Και να την στα πρώτα έδρανα του συνεδρίου με παρεμβάσεις και απόψεις. Ζήλεψε η Μαριώ. Και να την πάλι με ντουντούκα και συνθήματα...
Στη γωνία την κοίταζε ο Αλέξης. Τα βουρκωμένα μάτια του θόλωναν την εικόνα της, «Μαριώ, Μαριώ...», ψιθύρισε. Οι λέξεις του πέταξαν και μπλέχτηκαν στα λόγια της αγαπημένης του και η ντουντούκα πολλαπλασίασε την ένταση της φωνής: «Έξω τώρα/ Μαριώ, Μαριώ». Τ’ άκουσε η Ρηνιώ· κατάλαβε· δε δάκρυσε πια· οι αγώνες την είχαν διαπαιδαγωγήσει. «Μαριώ!», της είπε αυστηρά, «την αυτοκριτική σου!».
Η πορεία ακόμα πορευόταν. Τα παιδιά της Ρηνιώς κλαίγαν από χαρά γύρω από τη μητερούλα τους, η Μαριώ έγραφε την απολογία της κλαίγοντας κι αυτή από χαρά. Μα τη μεγαλύτερη χαρά την ένιωθε ο Αλέξης με το σκουλαρίκι στο αυτί στους δρόμους των Εξαρχείων... Ουουφφ!

Σωκράτης Κ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails